نوشته‌های پشت شیشه

فراموشی - 2

2012-01-16T10:49:00.001-08:00

کیش - پاییز1390

از عشق و سایه‌ها - 7

2012-01-08T09:20:00.000-08:00

سفری غیر مجاز... یادداشتی بر«قطار ساعت 10 به لندن» در سایت لوح

2011-12-29T09:01:00.000-08:00

از اسم «قطار ساعت ده به لندن» و «کثافت‌خانه» و حرف ماکسیم در صفحه‌ی 17 برداشتم این بود که باید نوشته، پیرامون موضوعات تکراری و گفته‌شده‌ی مهاجرت باشد. اما این پیش‌فرض با خواندن فصول اولیه‌ی داستان به کلی از میان رفت. نویسنده در این قالب سعی دارد که مشکلات فرهنگی و اجتماعی ایرانیان را به تصویر بکشد. نوشین مسافری است که از طرف مادرش مینو و به وسیله‌ی نامزدش یاشار به نوعی طرد می‌شود و او را در مسیر مواجهه با مشکلات غربت قرار می‌دهد. تنفر عمیق نوشین از مادرش در جای جای این داستان وجود دارد و قامت پدری طاس و بی‌حال نیز در کنار مینوی زیبا به چشم می‌خورد. این روایت دختری از یک خانواده‌ی سمبولیک ایرانی نیست. نوشین با اعتماد به نفس ضعیفی وارد می‌شود و چون شخصیتی نیمه‌مستقل در پایان داستان سربرمی‌آورد. در او اثری از یک شخصیت مقاوم نیست و شاید با بسیاری از دخترهای جامعه‌ی امروزی تطابق داشته باشد؛ اما یک چیزی این میان شاید بین همه مشترک نباشد و آن همه خانواده است.

باید پرسید که نوشین چرا تا به این حد از مادرش متنفر است؟ چه دلیلی وجود دارد که محبت تغییرناپذیر مادر و فرزندی در لابه‌لای این سطور دیده نشود؟ نویسنده در هیچ جای داستان دلیل محکمی برای این شکاف بزرگ ارائه نکرده است. ضمن چند خاطره‌ی سرسری و قهرآلود که هر کودکی می‌تواند از مادر و یا پدرش داشته باشد نمی‌توان گفت که این احساس شدید تنفر، منطقی جلوه می‌کند. رفتارها و نوع ارتباط این مادر با دیگران البته در کنار پدری متزلزل و به دور از معیارهای اصیل ایرانی بی‌معنی و مصنوعی نیست. حال سوالی در مورد همین پدر به وجود می‌آید که چرا نوشین هیچ حسی به وی ندارد؟ شخصیت تعریف‌شده‌ی این پدر مثل سنگ نمک‌زده‌ای است که بخواهی در دهان‌ات بگذاری. طعم شورش را می‌چشی؛ اما بقیه‌اش را باید تف کنی. رابطه‌ی نوشین با پدرش در این داستان شکل پیدا نمی‌کند. به صورت خلاصه از پروانه‌هایش و این که در گذشته اسم‌هایشان را به دخترش می‌گفت اشاره‌ای شده است. اگر بنا بر این است که ریشه‌ی این داستان تا حد زیادی خانواده‌اش باشد تا جامعه، پس باید این ریشه از شخصیت‌پردازی به‌جا و نه اضافه به درستی تغذیه کند. البته نمی‌توان به بعضی از دیالوگ‌ها و توصیف‌های گیرا مانند صحنه‌ی قبل و بعد فرودگاه و رابطه با مانوئل به عنوان نقطه‌ی قوت اشاره نکرد.

داستان به جز تعریف گذری از ساختمان‌ها و آب و هوای انگلستان، تعریف دیگری از مردم بومی و اخلاق و سنن‌شان ارائه نمی‌کند و این توازن اثر را برهم می‌زند. چون نوشین کاملا اخلاق و رفتار یک ایرانی خجول و زبان‌نابلد را نشان می‌دهد. وقتی یک ایرانی برای خواننده ملموس شد، باید یک انگلیسی هم در همان سطح پرداخت شود؛ چون نویسنده از سختی‌های مهاجرت نمی‌گوید، بلکه از انسان‌ها و اجتماع و روابط بین آن‌ها می‌گوید.

شخصیت نوشین خوب پرداخته شده است و بخش‌بندی داستان تا حدود زیادی موفق بوده است. در مجموع باید گفت که شکست در پرداخت رابطه‌ی والدین و فرزند که نقش کلیدی در داستان ایفا می‌کند، کمبود خلاقیت در اثر، غیرمنطقی بودن بعضی روابط و اتفاقات مثل چگونگی ساپورت مالی نوشین تصمیم نهایی نوشین مانع از تبدیل شدن داستان به یک اثر موفق می‌شود. ویزای دانشجویی و دانش‌آموزی یک‌شبه به اقامت دائمی تغییر پیدا نمی‌کند. بعد از پایان مدت‌زمان ویزا نوشین مجبور به بازگشت به ایران است.

با این حال «قطار ساعت ده به لندن» اثری روان و نسبتا موفق است و خواندن‌اش پیشنهاد می‌شود.

محمد تمیمی - سایت لوح

داستان«صبحانه در پارکینگ» در شب چله‌ی سایت والس

2011-12-23T00:23:00.000-08:00

سایت «والس» چهل داستان کوتاه را به مناسبت شب یلدا تقدیم خوانندگانش کرده است.

داستان «صبحانه در پارکینگ» هم داستان کوتاهی از من است که در این مجموعه قرار دارد.

«یعنی ترسیده بودم؟ از آن موقعی که میکاییل موقع گل کاری توی حیاط آن مجسمه‌ی مومی را پیدا کرد اوضاع انگار به هم ریخت.

داد و هوار کشیده بود و مثل جن زده‌ها پریده بود بیرون. من و بیژن توی آتلیه داشتیم عکس‌ها را روتوش می‎کردیم که صدایش را شنیدیم. علی زودتر از همه پریده بود بیرون و تورج از پنجره خانه‌اش آویزان شده بود تا ببیند چه شده.

علی میکاییل را با هزار زور و زحمت آورد آن هم موقعی که بیژن داشت پارچه‌ی کثیفی را که دور چیزی شبیه یک مجسمه پیچیده بودند باز می‌کرد. میکاییل تا بیژن را دید خواست دوباره برگردد که علی بازویش را محکم گرفت و نگهش داشت. میکاییل دست روی دست می‌زد و با گریه و زاری فقط می‌خواست برگردد خانه. دیگر حوصله‌ام داشت سر می‌رفت که تقریبا سرش داد زدم:

- این مسخره‎بازی‌ها چیه میکاییل؟ بگو چی شده و خلاص...»

بوی گمشده‌ی کاغذ در دنیای مجازی

2011-12-13T23:42:00.000-08:00

پیرامون چاپ اینترنتی کتاب در این روزها به قلم سارا شاد در رادیو زمانه:

سارا شاد - اینترنت بوی کاغذ نمی‌دهد. بوی ساعت‌ها نشستن و کتابی را در دست گرفتن و هی ورق زدن و با اشتیاق به فکر تمام کردن یک رمان بودن؛ تا صبح بیدار نشستن‌ و ولو شدن‌ روی کتابی که ورق‌هایش از فرط خوانده شدن شاید به فرسودگی و کهنگی بزنند.

اینترنت بوی خودش را می‌دهد. بوی شتاب. بوی کلیک‌های ممتد روی صفحه‌هایی که در شبیه‌ترین شکل به کتاب، به صورت فایل‌های پی. دی. اف در می‌آیند و دانلود می‌شوند تا ما را چهارچشمی مجذوب خواندن یک اثر ادبی کنند. اثری که شاید مثل بقیه رمان‌ها و داستان‌ها از اول روی کاغذ نوشته شده باشد. شاید کلمه‌هایش هنوز ماهیت جوهری داشته باشند، با این‌همه در قرن بیست و یکم راهی شبیه اینترنت را برای انتقال به مخاطب برگزیده‌اند و حالا از صفحه کوچک مانیتور خودشان را به ذهن ما تحمیل می‌کنند. به ذهنی که تا پیش از این خو گرفته بود به پشت ویترین کتاب‌فروشی‌ها ایستادن و زل زدن به طرح جلد کتاب‌ها.

انتشار کتاب در دنیای مجازی

انتشار کتاب از طریق اینترنت با انتظار طولانی و نفس‌گیر برای رد یا قبول آن از سوی مؤسسه‌های انتشاراتی همراه نیست. این را خیلی از نویسنده‌ها باور دارند. آن‌ها خوب می‌دانند که می‌توانند با کمی هزینه کتاب خود را به مؤسسه‌های انتشاراتی آنلاین ارسال کنند و کمی بعد پس از انتظاری کوتاه شاهد انتشار کتاب خود در فضای مجازی باشند بدون اینکه از کسی برای یک‌بار یا حتی بیشتر جواب رد بشنوند؛ بدون اینکه ماه‌ها صبوری کنند تا ایمیل یا نامه‌ای از مؤسسه انتشاراتی به دستشان برسد مبنی بر رد کتابشان. بدون اینکه ناامید شوند از نویسنده شدن و نویسنده بودن.

در دنیای مجازی نه قحطی کاغذ هست و نه ضابطه‌های دنیای واقعی؛ نه از چاپخانه خبری هست و نه از سرمایه‌گذاری کلان برای انتشار کتاب، و نه از دردسرهای دریافت مجوز. شاید از همین روست که برخی از نویسندگان ایرانی در سال‌های اخیر به انتشار اینترنتی آثار خود روی آورده‌اند و در همین حال که برای چاپ کتابشان تلاش می‌کنند از امکانات دنیای مجازی هم برای ارائه اثر خود به مخاطب بهره می‌گیرند. حتی برخی از آن‌ها پیش از آنکه سراغ چاپ کتاب بروند، به اینترنت روی می‌آورند و از طریق مؤسسه‌های آنلاین یا سایت‌ها و وبلاگ‌های شخصی کتابشان را در اینترنت منتشر می‌کنند.

فرهاد بابایی:اساساً علاقه‌ای به نشر اینترنتی ندارم. کاغذ را بیشتر دوست دارم چه برای خواندن و چه برای نشر کتاب خودم.

با این‌همه هنوز تعدادی از آن‌ها بر این باورند که از سر ناچاری به نشر اینترنتی روی آورده‌اند. پونه ابدالی، که تازه‌ترین داستان بلندش را به تازگی از طریق اینترنت منتشر کرده است، دراین‌باره به رادیو زمانه می‌گوید: "به نظرم هنوز نشر اینترنتی در جامعه ما جا نیفتاده و من از سر ناچاری به این کار دست زدم چون امکان چاپش به خاطر رد مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد فعلاً مقدور نبود و من می‌خواستم بالاخره این کتاب به دست مخاطب برسد."

اما برخی از نویسندگان هنوز حاضر نیستند به هیچ عنوان حتی در صورت عدم دریافت مجوز از وزارت ارشاد کتابشان را به صورت اینترنتی منتشر کنند. آن‌ها انتشار اینترنتی کتاب را فقط در حد یک تبلیغ و اشانتیون می‌دانند و به نظرشان این مسأله نمی‌تواند مخاطب بیشتری برای ادبیات ایجاد کند چون هنوز درصد بالایی از مخاطبان ادبی ترجیح می‌دهند به مطالعه کتاب دست بزنند تا یک اثر اینترنتی. فرهاد بابایی، نویسنده در این‌باره می‌گوید: "من اساساً علاقه‌ای به نشر اینترنتی ندارم. کاغذ را بیشتر دوست دارم چه برای خواندن و چه برای نشر کتاب خودم. در عین حال شاید از طریق انتشار اینترنتی مدتی نام کتاب و نویسنده‌اش به صورت گسترده برای مقطعی ورد زبان‌ها شوند و یک آگاهی کوچک و ضمنی در ذهن مخاطب نسبت به آن اثر به وجود بیاید اما در کل معتقدم افراد کتاب‌خوان در جامعه ما هنوز از کاغذ و فرم کتاب خوششان می‌آید چه به عنوان دکور و چه برای درست کردن یک کتابخانه."

فرهاد بابایی حتی چاپ زیرزمینی کتاب را به انتشار اینترنتی آن ترجیح می‌دهد و می‌گوید: "باید کارهای فرهنگی که در ایران مجوز انتشار دریافت نمی‌کنند به سمت زیرزمینی شدن پیش بروند، چاره دیگری نیست. مثل بقیه زمینه‌های هنری از جمله فیلم وموسیقی. چه اشکالی دارد که کتاب هم به صورت زیرزمینی چاپ و پخش شود؟ این‌کار تا به حال انجام شده و مخاطبان هم از آن استقبال کرده‌اند. حتی من ترجیح می‌دهم کتابم را در این مقطع زمانی بی‌اعتنا به سد سانسور به این شکل چاپ کنم تا به شیوه اینترنتی."

فروش اینترنتی، نیازمند اعتمادسازی است

محمد محمدعلی، نویسنده نام آشنای ایرانی چندی پیش در گفت‌وگو با سودابه تندرو درباره ادبیات اینترتی گفته بود: "وقتی جای ادبیات معاصر در برنامه‌های رادیویی، تلویزیونی و دروس دبیرستان خالی است و به بهانه‌های مختلف مانع چاپ کتاب و مجلات می‌شوند، اهمیت ادبیات ارائه شده در سایت‌ها روشن می‌شود. هرچند کتابخوان حرفه‌ای، اینترنت را اقیانوسی وسیع با عمق کم ارزیابی می‌کند، اما به طور حتم استمرار و گذر زمان این مشکل را حل خواهد کرد. آینده نشریه‌های ادبی به نفع اینترنت رقم خورده است."

پونه ابدالی: به نظرم هنوز نشر اینترنتی در جامعه ما جا نیفتاده.

به نظر می‌رسد این واقعیت را حتی برخی از نویسندگان حرفه‌ای نیز دریافته‌اند که به نشر آثارشان در فضای مجازی دست می‌زنند و از اینکه رمان یا مجموعه داستانی آن‌ها در اینترنت پخش شود و مورد استقبال و نقد قرار بگیرد ابایی ندارند. همان‌گونه که بسیاری از محصولات در اروپا و امریکا از طریق اینترنت به فروش می‌روند برای بسیاری از محصولات فرهنگی هم دنیای مجازی یک بازار قابل اعتماد است. با این‌همه شاید آنچه که نویسندگان ایرانی را به سمت نشر اینترنتی پیش برده در درجه اول وجود محدودیت‌ها برای چاپ کتاب باشد. حتی اگر به گفته ابدالی یک کتاب اینترنتی چندان از سوی مخاطبان جدی گرفته نشود، این شیوه نشر هم مخاطب خود را پیدا می‌کند همان‌گونه که کتاب این نویسنده توانسته چنین شرایطی پیدا کند. او می‌گوید: "نشر اینترنتی کتاب من بازخورد خوبی داشت و من پس از آن نظرات خوبی دریافت کردم و حتی چند یادداشت در نقد کتابم هم نوشته شد. با این‌همه یکی از ضررهای نشر اینترنتی این است که چندان جدی گرفته نمی‌شود."

اما فروش اینترنتی کتاب نیازمند نوعی اعتمادسازی است. از این رو بیشتر نویسندگان و شاعران ایرانی که به نشر اینترنتی آثارشان می‌پردازند آن را به فروش نمی‌رسانند. البته به تازگی برخی پرداخت هزینه برای خرید کتاب را به مخاطبان واگذار کرده و شماره حسابی در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند تا در صورت تمایل هزینه کتاب را بپردازند. ابدالی که از چنین تجربه‌ای در نشر کتابش برخوردار است می‌گوید: "من فکر می‌کنم باید بابت این کار پول پرداخت شود چون وقتی بابت کاری پولی پرداخت می‌شود مخاطبان به کیفیت آن کار اعتماد بیشتری دارند یا شاید کار را جدی‌تر می‌گیرند. من دست مخاطبانم را در این قضیه باز گذاشتم و اتفاقاً تعداد زیادی از آن‌ها پول هم به حساب ریخته‌اند."

بابایی هم این مسأله را مورد تأکید قرار می‌دهد و می‌گوید: "با اینکه من هنوز به نشر اینترنتی اعتقاد ندارم اما به نظرم دوستانی که از این طریق به نشر کتابشان دست می‌زنند به هر حال فرصتی فراهم می‌کنند تا مخاطب کتاب آن‌ها را در اختیار داشته باشد. بنابراین مردم اگر برای کتاب و نویسنده‌اش ارزش قائل باشند باید بهای آن را بپردازند. اما نکته این است که فکر نمی‌کنم تعداد زیادی از مخاطبان این کار را بکنند مگر عده‌ای انگشت‌شمار که با نویسنده دوستی یا آشنایی دارند."

برای خیلی‌ها کتاب، هنوز کتاب است چون شخصیت، فرم و طرح روی جلد دارد و حتی افرادی که به اینترنت دسترسی ندارند می‌توانند آن را تهیه کنند. چون هنوز کتاب در سبد کالایی برخی از خانواده‌های ایرانی جایگاهی برای خود دارد. چون هنوز برای یک عده رفتن به کتابفروشی یک کار لذت بخش است و هنوز برای بسیاری از مردم کتاب ارزشمند‌تر از یک فایل اینترنتی است چرا که برای به دست آوردنش هزینه کرده‌اند و شاید تا آخرین کلمه آن را نیز با دقت بخوانند. برای خیلی‌ها اینترنت هنوز بوی کتاب نمی‌دهد.

از عشق و سایه‌ها - 6

2011-12-04T23:32:00.000-08:00

جنگل کنوس چال - پاییز نود

چند نکته درباره‌ی داستان «قطار ساعت ده به لندن»

2011-11-26T22:53:00.000-08:00

نوشته‌ی فرشته نوبخت:

قطار ساعت ده، داستان بلندی از پونه ابدالی است که چندی پیش در فضای وب منتشر شد. ماجرای آن مربوط می‌شود به جریان مهاجرت دختری به نام نوشین. در واقع داستان با رفت‌وبرگشت‌های میان زمان حال و گذشته پیش می‌رود و در فرصت این رفت و برگشت‌های زمانی میان ذهنِ نوشین و آنچه در حال وقوع است، شخصیت‌ها جان می‌گیرند. در ابتدا به نظر می‌رسد قصه، در باره‌ی مهاجرت است. قصه‌ی گذاشتن و رفتن. اما همان فصل اول تکلیف مخاطب روشن می‌شود. زیرا داستان قطار ساعت ده، داستان گریز نوشین است از آدم‌هایی که دوستش ندارند و در واقع تن دادن او به نفرتی است که او را مجبور به ماندن در غربت می‌کند. و از این منظر قطار ساعت ده با داستان‌های هم‌تای خود که با مضامین مهاجرت نوشته شده‌اند و سعی در بازتاباندن فشارهای بیرونی و برتافته از جامعه را دارند، متفاوت است. رابطه‌ی نوشین، مینو (مادر)، پدر و یاشار، تقریبا در ذهن نوشین می‌گذرد؛ از منظر او روایت می‌شود؛ از زاویه‌ی او دیده و قضاوت می‌شود. داستان، حکایت خیانت مادر به دختر است. منتها نه از نوع کلاسیک آن که برآمده از افسانه‌ی کهن الکترا است. این‌جا ملکه کلایمنتسترا و معشوقی وجود ندارد تا بخواهند آگاممنون را از سر راه بردارند و دختر به خون‌خواهی پدر قیام کند. دادگاهی وجود ندارد. زیرا قطار ساعت ده ماجرای یک خیانت امروزی‌ است که در نهایت هم حقیقت رخ دادن آن به روشنی مشخص نمی‌شود. مادری زیبا و دلربا که شدیدا مورد حسادت دختر است. مادری بی‌عاطفه و بی‌احساس که فنون دلبری را بسیار بهتر از دختر جوان خود می‌داند. دود ار کنده بلند می‌شود و سفر نوشین برای ادامه تحصیل، تنها فرصتی ایجاد می‌کند که دودِ آتش هوس‌بازی‌های مادر، دامن دختر را بگیرد تا در غیاب او بی‌وفاییِ یاشار – نامزد نوشین - ثابت شود. این البته همه‌ی داستان نیست. باید داستان را بخوانید. استفاده از کهن‌الگوی سفر، برای نشان دادن سیر تحول درونیِ نوشین، هوشمندانه است، اما این سفر، که در نهایت تبدیل به مهاجرتی دائمی می‌شود، به جز ترسیم فضای مه‌گرفته و بارانیِ شهر لندن و روابط آدم‌ها که نویسنده تا حدی در بازنمایی آن موفق بوده و به دلایلی نامعلوم چندان از این توانایی بهره نبرده و وارد جزئیات نشده است، چه کارکرد دیگری دارد؟ این اتفاق می‌توانست در فرصت یک سفرِ داخلی هم برای نوشین رخ بدهد. بگذارید این‌طوری بگویم که سفر نوشین به لندن برای ادامه تحصیل که خیلی کلی به آن پرداخت شده است و گویا تنها بهانه‌ای بوده برای نشان دادن تفاوت‌های این‌طرف و آن‌طرف، در کنار داستانی که در حقیقت در ذهن نوشین می‌گذرد و دلایل نفرت او از مینو و سردی روابط میان پدر و مادر، یک ماجرای بسیار فرعی است که می‌توان آن را الصاقی و تا حدی سانتی‌مانتال نامید. نکته‌ی بسیار مهمی که داستان سرسری از آن گذشته است، شخصیت پدر است که اصرار زیادی بر مظلومیت و انفعال او شده است. این شتاب از گذشتن از شخصیت پدر به حدی بوده که در جایی از داستان، پدر مردی بی‌نمک و سفید (صفحه 3) و در جایی دیگر تاس و سیه‌چرده (صفحه 31) توصیف شده است. در یک جمع‌بندی می‌توان گفت فقدان وسواس، کم‌رنگ بودن خلاقیت و اندیشه و جهان‌بینی که لازمه‌ی هر رمانی است تا حدی باعث آسیب به این اثر بوده است. ضمن این‌که آنچه نوشتم بی‌تردید نظرات شخصی من است و متاثر از سلیقه و دیدگاه من به داستان که نمی‌تواند قطعی و کامل باشد و نمی‌تواند موجب نفی لذتی باشد که از خواندن داستان ساده و خوشخوانِ «قطار ساعت ده» به قلمِ روانِ پونه ابدالی خواهید برد.

نوشته‌های پشت شیشه: نمایشگاه عکس «منوی فراموشی»

2011-11-24T22:23:00.000-08:00

نوشته‌های پشت شیشه: نمایشگاه عکس «منوی فراموشی»

نمایشگاه عکس «منوی فراموشی»

2011-11-24T22:22:00.000-08:00

«مجموعه‌ی «منوی فراموشی» بخشی از پروژه‌ی عکاسیه «عکس‌های رومیزی» است و تلاش دارد آن بخش از زندگی ما آدم‌ها را نشان دهد که در کافه‌های شهر می‌گذرد. ساعاتی که سعی می‌کنیم با دور شدن از روزمره‌گی‌هایمان اندکی آرامش و شادی یا شاید سکوت و فراموشی به زندگیمان هدیه کنیم. ساعاتی که شاید بخواهیم دور از همه کس و همه چیز چند ساعتی تنها باشیم و با خود خلوت کنیم یا نه با کسانی وقت بگذرانیم که دوستشان داریم یا دوستشان داشته‌ایم زمانی...»

افتتاحیه : پنج شنبه 10 آذر ساعت 3 تا 8 شب
نمایشگاه تا سی آذر دایر می‌باشد

آدرس: جردن - پایین‌تر از کوچه ناهید غربی - کوچه نیلوفر - پلاک هفت - موسسه ماه مهر - کلبه ماه مهر
بازدید در طول هفته از ساعت یازده صبح تا هشت شب.
کلبه جمعه‌ها تعطیل است.

گفتگو با سایت «ادبیات ما»

2011-11-22T09:44:00.000-08:00

با داوود آتش بیک گفتگوی کوتاه اینترنتی داشتم درباره‌ی کتاب «قطار ساعت 10 به لندن» که در زیر می‌خوانید:

لینک مستقیم

پشتوانه‌های فرهنگی و اجتماعی ما درحال فروپاشی است

گفت‌وگوی کوتاهی با پونه ابدالی در رابطه با داستان بلند قطار ساعت ده به لندن
داوود آتش‌بیک

قطار ساعت ده به لندن مثل بعضی از داستان‌های به محاق رفته به سرنوشت نشر اینترنتی دچار شده. داستانی در رابطه با مهاجرت. مهاجرتی که از مهمترین مباحث طبقه‌ی متوسط ایرانی است. اگرچه سرنوشت شخصیت‌های این داستان امبدوار کننده نیست اما فرصتی ست برای بحث در رابطه با اوضاع فرهنگی و اجتماعی کشورمان. فرصتی که در فضایی آزاد تا اطلاع ثانوی فراهم نمی شود.

- خیلی متاسفم که قطار ساعت ده به لندن مجوز نگرفته و نمی‌تواند در فضایی سالم مورد نقد و بررسی قرار گیرد. احتمالا علت اصلی این اتفاق شوم، سیاه نمایی است! فکر نمی‌کنید در نمایش فضای خانواده‌های ایرانی و به طور کلی ایرانی جماعت کمی سیاه نمایی کرده‌اید ؟

- باید اول ببینیم چطور خانواده‌ی ایرانی را تعریف می کنیم؟ واقعا خانواده‌ی ایرانی چیست؟ آیا آنچیزی که در سریال‌ها و قصه‌های کودکان به ما نشان داده می‌شود؟ همان مادر و پدر دوست داشتنی و حوض و هندوانه و مادر بزرگ همیشه مهربان؟ همان نوستالژی زمان کودکی؟

به گمانم اینطور نیست. تعریف خانواده دردنیای مدرن تغییر کرده و به طبع آن در ایران. نوشین تک فرزند یک خانواده‌ی متوسط است، پدری که نوشین دارد در تعریف کلیشه ایی ما از یک سرپرست خانواده نمی‌گنجد(از یک پدری که پشتوانه باشد و تکیه گاه). مادرش هم همینطور(مادر همیشه راضی و مراقب). او درون فضایی پر ازتناقض بزرگ می‌شود و حاصلش همان است که می‌بینید. مکانش عوض می‌شود اما نمی‌تواند از شر تمام آن عادت‌های کودکی که با آن‌ها بزرگ شده و شخصیتش را شکل داده خلاص شود.‌ معلوم است که نمی‌تواند تاثیر بگذارد. او اینطور بار امده. تحت نظر یک مادر مستبد. چطور می‌شود در محیطی استبداد زده بزرگ شد و تاثیر گذار هم بود؟

- مشکل فقط نوشین نیست. هرچقدر که در این داستان دنبال یک ایرانی سالم بگردیم به نتیجه ای نمی رسیم. علاوه بر این خانوادهٰ تمام ایرانی‌هایی که نوشین در خارج از کشور با آن‌ها روبه‌رو می‌شود دچار مشکلات روحی و اخلاقی عدیده‌اند. هیچکدام رفتار عادی و انسانی ندارند. به همین دلیل می‌پرسم این داستان نوعی سیاه‌نمایی در رابطه با انسان ایرانی نیست؟

- من دوست دارم تعریف شما را از خانواده‌ی سالم ایرانی بدانم. «سالم» بودن برای من اینجا واقعا سوال برانگیز است. آیا ما به خودمان و به دیگران درست نگاه می‌کنیم؟ یا می‌خواهیم آن‌چه را ببینیم که دوست می‌داریم؟ آیا واقعیتی را که در حال وقوع است کتمان می‌کنیم؟ ما واقعا چه هستیم؟ یا چطور میخواهیم باشیم؟ یا بهتر آن که چطور دوست داریم خودمان را به بقیه نشان دهیم؟

چرا فکر می کنید نوشین سالم نیست یا حتی اشکان یا خسرو؟ آنها فقط در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که شاید ما دوست نداریم ببنیم. شاید رفتار خسرو در خوابگاه یکی از شهرهای ایران خیلی هم طبیعی به نظر می‌رسید. یا حتی اشکان. یا ساناز، این‌ها خودشان هستند، قضاوت با ما نیست. آدم‌هایی هستند که از کنار نوشین می‌گذرند. درست مثل خیلی از روزهای زندگی ما که چندین و چند نفر از کنارمان می‌گذرند...درست مثل روزمره‌گی زندگی.

- علت چنین برداشتی( سیاه نمایی ) این است که وقتی شما برای چنین موقعیت خطیری دست به انتخاب می‌زنید احتمالا دست به انتخاب حساب شده‌ای می‌زنید. مثلا وقتی جومپا لاهیری( که اتفاقا دکتری ادبیات تطبیقی هم دارد. ) حرف از خیانت در زندگی هندی‌های مهاجر می‌زند دارد دست روی مشکلی می‌گذارد که به گمان او برای جمعیتی که دچار دوگانگی فرهنگی می‌شود پیش می‌آید. پس انتخاب شما هم قطعا برحسب اتفاق نبوده و وضعیت فرهنگی خانواده‌های ایرانی را در آستانه‌ی فروپاشی و بدون پشتوانه دیده‌اید.

- باید بگویم باور دارم که نه تنها وضعیت خانواده‌های ایران بلکه خیلی از پشتوانه‌های فرهنگی و اجتماعی ما درحال فروپاشی است. راستش بیشتر که با خودم فکر می‌کنم می‌گویم نکند ما از ابتدا در حال فروپاشی بوده‌ایم و تمام آن چیزهایی که به ما گفتند قصه‌ایی بیش نبوده (مانند فیلم ترومن شو)، نوشین قسمتی از آن است، قسمتی از چیزی که دارد فرو می ریزد اما فروپاشی در حقیقت سمت و سوی دیگر داستان است، شاید روی دیگه سکه. قصه‌ی من قصه‌ی دختر جوانی است که به اجبار تن به یک مهاجرت می‌دهد اما در این اجبارموقعیتی نهفته است. (عدو شود سبب خیر) تاکید و تمرکز من بیشتر بر خودشناسی نوشین بود و اینکه وقتی از زیر بار سایه‌ی سنگین مادر بیرون میآید جهانش چطور تغییر می‌کند. او حالا مجبور است روی پای خودش بایستد، او حتی نمیداند زیباست یا زشت؟ نمی‌داند یاشار را درست شناخته یا نه؟ او حتی از به یادآوری خاطرات کودکیش واهمه دارد.ولی حالا باید با همه‌ی این‌ها روبه رو شود.

- تمام شخصیت‌های داستان که هرکدام از فضای فرهنگی خاصی برآمده‌اند چیزی از خودشان به جمع اضافه می‌کنند که مربوط به دنیایی‌ست که در آن رشد کرده و بالیده‌اند جز نوشین. ضمن این‌‌که نوشین تقریبا در همه‌ی موارد برخلاف میل باطنی‌ش از جمع پیروی می‌کند ( استارباکس نمی‌رود. کلاب می‌رود. ) آیا این انفعال عمدی بوده؟ فکر می‌کنید یک ایرانی تا این حد منفعل است در مقابل فرهنگ غرب؟

- در بیشتر جمع‌های دانشجویی اگر زبان بلد نباشی و مثل نوشین خجالتی باشی و بدون اعتماد بنفس ترجیح می‌دهی رهرو باشی تا راهبر. ضمن اینکه نوشین اینطور تربیت شده و کم کم انگار دارد خودش را در میان جوانانی که اینطور بزرگ نشده‌اند محک می‌زند. و مگر آنها چه می‌کنند؟ آنها هم چندان که شما می‌گویید تاثیر گذار نیستند. آنها فقط دارند شکل خودشان زندگی می‌کنند و تفریح می‌کنند. آمده اند چند وقتی در جایی بمانند و بعد بروند. به همین سادگی می‌خواهند خوش‌بگذرانند. همدیگر را بشناسند و تجربه کسب کنند. آن‌ها تجربه‌هایشان را با جمع در میان می‌گذارند. اما نوشین نمی‌تواند. گویی از دنیای دیگری آمده. تجربه‌ی او تجربه‌ی آن‌ها نیست. سبک زندگیش مثل آنها نیست. اصلا با آنها نیست. نه نوشین و نه هیچ ایرانی دیگری. نمی تواند آنطور باشد. او عمری سرکوب شده و حالا برای بیان امیالش حتی ساده‌ترینشان دچار کمبود اعتماد به نفس است

- سوال من همین‌جاست؛ آن‌ها دارند به شکل خودشان زندگی می‌کنند. اما نوشین چرا نمی‌تواند به شکل خودش زندگی کند؟ به زعم شما دختر ایرانی در محیطی آزاد نمی‌تواند به شکل خودش زندگی کند و نهایتا به فرم ظرفش در می‌آید؟

- نوشین نمی‌تواند، چرا که چیزی از خودش ندارد هنوزدر ابتدای داستان، او انگار پا درون یک حباب گذاشته دائم از این سو به آن سو غلت می خورد، اما در آخر اوست که تصمیم گیرنده است.شاید آن پایان آغازی باشد برای این‌که بتواند روی پای خودش بایستد.شاید رها شدن از آن سایه‌ی سنگین مادر او را به جهان دیگری دعوت کند.

- فکر نمی‌کنید رابطه‌ی یاشار با مینو بیشتر نوعی بهانه تراشی‌ست برای رفتارهای نوشین. و به خصوص تصمیم نهایی؟ انگاری این اتفاق از دل داستان بیرون نیامده.

- ماجرای یاشار و مینو از همان فصل ابتدایی رقم خورده.نوشین اما بعد از چند فصل دیگر نوشین سابق نیست. برای همین کم کم انگار که از خواب بلند شده باشد تازه دور و برش را می‌بیند. (با لبخند) می‌ترسم اگر راجع به این سوال زیاد صحبت کنیم دیگر خواننده رغبتی به خواندن ادامه داستان نداشته باشد

- به نظر من فصل ابتدایی داستان نتوانسته به اندازه ی کافی پررنگ شود. یعنی آن قدر که در پرداخت به فضای آن ور دقت کرده اید در جزئیات داخل، دقیق نشده اید. در طراحی فصل اول چه هدفی را دنبال کرده‌اید؟

-حق باشماست. فصل اول فقط سکوی پرش است. زندگی نوشین قرار است آن‌ور آب تغییر کند. فصل اول برای گرم شدن است انگار، شبیه ورزش صبحگاهی قبل از شروع کلاس‌های درس.

- و به عنوان سوال آخر: با توجه به این‌که داستان خوب شما مجوز انتشار نگرفتهٰ ترجیح می‌دهید در آینده تسلیم خودسانسوری شوید؟

- خودسانسوری یعنی مرگ هنرمند. هیچ گاه به آن تن نخواهم داد.

فراموشی - 1

2011-11-17T12:31:00.000-08:00

از عشق و سایه‌ها - 4

2011-11-15T06:53:00.001-08:00

از عشق و سایه‌‌ها - 3

2011-11-12T11:50:00.000-08:00

و تو دوست داشتی که به من گوش بدهی...

از عشق و سایه‌ها - 2

2011-11-10T01:56:00.001-08:00

از عشق و سایه‌ها - 1

2011-11-09T09:14:00.000-08:00

چاپ دوم شاباجی خانم...

2011-11-02T13:28:00.000-07:00

همزمانی چاپ دوم «شاباجی خانم» با انتشار اینترنتی «قطار ساعت 10 به لندن» را فقط می‌توانم یک اتفاق خوش یمن بخوانم.
پارسال همین موقع‌ها بود به گمانم یا شاید کمی دیرتر که ناشر گفت چاپ اول شاباجی تمام شده و آماده است تا چاپ دوم را به نمایشگاه کتاب برساند.
خوب البته همه از قصه‌ی گرفتاری‌های چاپ آگاهند. ولی بهرحال امروز جلوی رویم هست. طرح جلدش را عوض کردیم چرا که طرح قبلی باب میل من نبود. ترتیب داستان‌ها را هم. می‌توانم بگویم چاپ اول اصلا ویرایش صحیحی نشده بود که البته اینبار تصحیح شد. خلاصه اینبار بیشتر دوستش می‌دارم.

باز هم خبرهای خوب می‌رسد. می‌دانم. و اینجا خبرتان می‌کنم به زودی...

قسمتی از داستان «موژگ، کشوری زیرپونز نقشه جغرافیا» که پیشتر در روزنامه‌ی اعتماد ملی هم چاپ شده بود را با هم می‌خوانیم:

«...خون توی دست‌هایم می‌دود. مهران مثل همیشه دارد روده درازی می‌کند. کلت را از غلاف ذهنم بیرون می‌آورم و روبه رویش می‌گیرم و خیلی جدی می‌گویم:«خفه شو!» ذره‌ایی هم دستم نمی‌لرزد. لوله‌ی اسلحه درست روی سیبک گلویش که دارد بالا و پایین می‌رود نشانه رفته. دقیق‌تر که نگاه می‌کنم اگر توی حلقش شلیک کنم قسمتی از استخوان‌های گردن،حنجره، شاید ذره‌ای هیپوتالاموسش از هم خواهد پاشید. حتما خون شتک خواهد زد به کتابخانه‌ی پشت سرش به اسناد لانه‌ی جاسوسی و واقعیات توسعه‌نیافتگی. مقداری هم روی آن خرس کوچک کنار کتاب کلیات فلسفه خواهد پاشید«...

شاباجی خانم - انتشارات حوض نقره

انگلستان شفا بخش : یادداشت «شهرنوش پارسی‌پور» بر قطار ...

2011-11-02T00:23:00.000-07:00

به نقل از سایت رادیو زمانه:

شهرنوش پارسی پور

...این رمان کم حجم اما بسیار خواندنی شرح حال دختر جوانی است که با مادر خود مساله دارد. نگاه سرد او به مادر و رفتار رقابت‌آمیز مادر با او که منجر به تحول درونی قابل تاملی در دختر می‌شود در طی صفحاتی که بسیار خوب نوشته شده‌اند شرح می‌شود.

مادر از نوع زنانی است که دختر خود را رقیب خویش می‌پندارند و در هر کاری می‌کوشند این رقیب را له کنند.

مادر در دوران کودکی اصرار دارد که دختر زیبا نیست. تنبیه‌های بی‌رحمانه او بچه را عصبی و رنجور کرده است.

رقابت اصلی اما از آن‌جا می‌آغازد که مرد جوانی عکس خود را با نوشتن جمله‌ای عاشقانه به دختر هدیه می‌کند. جمله مرد لحنی تحسین‌آمیز نسبت به دختر دارد. مادر موذیانه می‌خندد و به دختر تذکر می‌دهد که این تحسین را نباید باور کند چون حامل چنان چشمان زیبایی نیست که گفته‌اند.

این نخستین پله شک در ذهن دختر است. بعد پای مرد جوان به خانه آن‌ها باز می‌شود و مادر ناگهان به این نتیجه می‌رسد که دختر را باید به انگلستان بفرستد.

به بخش آغازین کتاب توجه کنید:

«نوشین روی در چمدان نشسته بود تا بتواند قفل‌هایش را ببندد. بلیت را برای آخرین بار دستش گرفت و وارسیش کرد. وقتی قفل‌ها با هزار زور و زحمت بسته شد، همان‌طور نشسته روی چمدان، بلیت و پاسپورت را گذاشت تو کیف گردنی مخصوص مادرش که اسمش را روی آن حک کرده بود:

مینو سلیمانی، که حالا داده بودش به نوشین برای این سفر. نوشین با نوک ناخن هرچه کرد نتوانست اسم مادرش را از روی کیف بتراشد...

نوشین نگاهی انداخت به حیاط خانه و به استخر خالی که ترک خورده و طبله کرده، زشت تر از همیشه میان حیاط پرگلشان دهان باز کرده بود. استخری که هرسال بیشتر از سال قبل مایه دردسر می‌شد، پدری که می خواست استخر را پر کند، رویش یک آلاچیق چوبی بسازد برای شب‌نشینی های بی حدش و مادری که می خواست تن به آفتاب بسپارد سه ماه تابستان. قهوه‌ای و قهوه‌ای‌تر بشود و حسرت بدن برنزه‌اش را به دل نوشین بگذارد...»

این بخش آغازین به خوبی خواننده را درجریان روابط این خانواده می‌گذارد. اندکی پس از این حادثه ما با نوشین در انگلستان هستیم. بخش قابل ملاحظه ای از کتاب شرح روابط نوشین است با دوستانی که در انگلستان پیدا کرده است.

باز به بخشی از صحنه آغازین رمان توجه کنید:

«از پنجره خم شد تا توی حیاط را بهتر ببیند، یاشار ایستاده بود توی حیاط، تکیه داده به درخت سرو قدیمی‌کنار استخر و با مادرش که امروز هوس باغبانی به سرش زده بود حرف می زد...»

ما بعدا دیگر این زن و پسر جوان را نمی‌بینیم و تنها صدای آن‌ها را می‌شنویم که به نوشین تلفن می‌کنند. دختر جوان گام به گام از طریق تغییر صدای مادر و پسر متوجه داستان می‌شود، اما مساله این است که دلش نمی‌خواهد چنین داستانی را باور کند.

رمان از این نظرگاه برش ظریفی دارد و خواننده را به دنبال خود می‌کشد. شرح آغازین سفر به انگلستان اما اندکی خواننده را کسل می‌کند.

پونه ابدالی هرگز نمی‌گوید چه اتفاقی افتاده و یا قهرمان داستانش چه فکری در سر دارد. تنها همانند فیلمبرداری از صحنه‌های زندگی نوشین عکس برمی‌دارد. ما به خوبی متوجه می‌شویم که تغییر حالت دختر جوان و اعمالی که انجام می‌دهد بیشتر از آن که تحت تاثیر محیط باشد وابسته به احوالات مادر است.

این مادر است که با اعمالی که انجام می‌دهد دختر را به سراشیب سقوط می‌اندازد. هنگامی که دختر کشف می‌کند خلاف گفته‌ی مادر زیباست و چشمانش ریز نیست، لبخندی بر لب می‌آورد که از صحنه‌های به یاد ماندنی کتاب است.

نکته‌ی مهم در این کتاب توجه به حالت جوامع غربی، و تاثیری است که بر تازه وارد می‌گذارد. پسرانی که از عربستان سعودی آمده‌اند همه آبجو می‌خورند و به همراه دختران به دیسکو می‌روند.

نوشین خود تنها از یک طریق است که می‌تواند درد روانی خود را جبران کند. او به غرب پناه می‌برد و خود را در آغوش انگلستان می‌اندازد.

اگر نوشین در انگلستان نبود ماجرای مادر و یاشار می‌توانست باعث مرگ او بشود. اما انگلستان شفابخش از راه می‌رسد و دختر را در آغوش خود جای می‌دهد. این نگاهی است از زاویه‌ای دیگر به غرب.

به قسمت دیگری از کتاب توجه کنید:

«انگشت‌های دست و پایش کرخت شده بود. شات سوم را از دست‌های نیلام قاپید. صدای خنده مینو را انگار ار پشت سرش می‌شنید، صدای بوق ممتد تلفن را. صداها پس و پیش می‌شدند. چشم‌هایش را بست و باز کرد، پلک‌ها سنگین بودند.

تمام نیرویش را جمع کرد تا بازشان کند. پدر کی برمی گشت؟ گاهی حتی یک ماه می‌شد که نمی‌آمد به خانه، به خصوص اگر می‌رفت کرمان برای شکار خرس. مینو تنها می‌ماند. یاشار یاشار یاشار.. فکر سمجی را که مثل خوره به حانش افتاده بود پس زد.»

خواندن رمان پونه ابدالی را به شما توصیه می‌کنم.

قصه‌ی بازنگشتن: یادداشتی بر "قطار ساعت 10 به لندن"

2011-11-01T01:11:00.001-07:00

"نوشین با نوک ناخن هرچه کرد نتوانست اسم مادرش را از روی کیف بتراشد."

درواقع با این جمله است که نویسنده از همان سطرهای آغازین کتاب،مخاطب‌اش را با تنش میان نوشین و مادرش آشنا می‌کند و کنجکاوش می‌کند بداند، چرا این دختر سعی دارد اسم مادرش را از روی کیف پاک کند. تا به انتهای داستان هم همین جمله است که بسط می‌یابد.مادر (مینو)با فرستادن نوشین به کالجی در یکی از شهرهای انگلیس،به نوعی دارد خودش را از شر دخترش خلاص می‌کند.مادری که فرق چندانی میان نوشین و شوهرش نمی‌بیند و هردو را با یک چوب می‌راند:

"سفید و بی‌نمکی عین بابات"

نوشین هنگام رفتن چنداندل‌تنگ یاشار (نامزدش)نیست. اگرچه علاقه‌‌ی پرشوری هم از سمت یاشار در داستان دیده نمی‌شود تا دوری‌و جدایی نوشین از او دشوار به نظر برسد. درواقع نوشین عمده‌ی نگرانی‌اش فریبندگی مادرش است که هرکسی، حتی یاشار را هم می‌تواند در خود فرو ببرد.

در فصل‌های حضورنوشین در لندن،فضای چندفرهنگی کالج و تنوع قومیت‌ها بسیار خوب تصویر شده‌اند و همچنینگنگی نوشین در چنین فضایی پرداخت به‌اندازه‌ای دارد.دانشجوهای مهاجری که اگرچه مدام از آداب و سنت‌های محلی خود حرف می‌زنند و گه‌گاه واژه‌هایی با زبان مادری خود ادا می‌کنند، اما هیچ رفتار خاص قومی و نژادی بیرون‌زده‌ای از خودشان بروز نمی‌دهند و منش یک خرده‌فرهنگ بی‌آزار را دارند. نوشین هم البته پس از مدتی که از جاگیرشدنش در خوابگاه کالج می‌گذرد، همچون باقی دوستان مهاجرش مخالفتی با فرهنگ میزبانشندارد وآن را با رضایت می‌پذیرد. درحقیقت به نظر می‌رسدنوشین تنها از مادرشدر گریز نبوده و محدودیت‌ها و تفاوت‌هایدیگری هم در تاراندن او دخالت داشته است. در داستان اشاره‌های بسیاری به این تفاوت‌ها می‌شود:اجباری نبودن حجاب، فاصله‌ای که مردم در ایستادن صف‌های طویل از هم می‌گیرند، عدم دخالت در زندگی شخصی یکدیگر، مقایسه‌ی میان صف نایت‌کلاب با صف بانک‌ها در ایران و...نوشین در چنین فضایی هم‌رنگبا بقیه است و اصطکاکی ایجاد نمی‌کند. ابایی ندارد از اینکه بی‌حجاب بگردد، با کسی دست بدهد یا روبوسی کند، مشروب بخورد، سیگار بکشد یا در کلابی برقصد.

داستان هرچه بیشتر پیش می‌رود نوشین از گذشته‌ی خودش، از مینو، یاشار و پدری کهاغلب مشغول پروانه‌هایش است، فاصله‌ی بیشتری می‌گیرد و ازجایی به بعد، دیگر همه‌ی آن‌ها را دور می‌ریزد. مادر آنچنان روی زندگی‌‌اش سایه انداخته که از این فاصله‌ی دور هم او را رها نمی‌کند.او درنهایتزهرش را می‌ریزد و رشته‌ی فرسوده‌ی رابطه‌ی میان یاشار و نوشین را پاره می‌کند و به خودش گره می‌زند. نوشین حالا دیگر احساس تعلقی به کسی نمی‌کند، فرو ریخته و همه‌چیز برایش بود و نبود استو دیگر انگیزه‌ای برای برگشتن و یا حفظ گذشته‌اش ندارد.اودر چنین شرایطی است که باکره‌گی‌اش را با مانوئل (هم‌کلاسی‌اش) از دست می‌دهد. نویسنده تیر خلاصی به عقبه‌ی سنتی نوشینمی‌زند و سمبل همه‌ی محدودیت‌های پیشین را از میان برمی‌دارد. نقطه‌ی عطف رمان همان‌جایی است که نوشین خط کم‌رنگ خون را از روی رانش می‌شوید. انگار تمام گذشته‌اش را می‌شوید و از خودش دور می‌کند.وقتی دیگر کسی انتظارش را نکشد، تردیدی هم وجود ندارد. نوشین درواقع از همان زیر دوش، تصمیمش را برای رفتن به لندن و بازنگشتن به ایران گرفته است.

رضا فکری

آبان‌ماه نود

قطار ساعت 10 به لندن

2011-10-22T00:20:00.000-07:00

داستان بلند «قطار ساعت 10 به لندن» قصه‌ی مشابهی دارد مانند تمام کتاب‌هایی که مجوز نگرفت.

سال 87 نوشتنش را شروع کردم و سال 88 تمام شد. دوسالی دست به دست ناشر و ممیز چرخید و سرآخر وقتی کلاغه به خانه‌اش رسید خبری از مجوز نبود.

قصه‌ی من قصه‌ی جدیدی نیست که حالا برایش مرثیه بسرایم. بیشتر از این هم نمی‌توانستم نگهش دارم که بدجور توی چشم‌هایم زل زده بود و همینطور نگاهم می‌کرد و می‌گفت: که چه؟

احساسی دارم شبیه سربازان انتحاری جنگ‌های ژاپن. همان کامی‌زاکی اسمش را می گذارم. خلاصه‌اش احساس خوبی نیست.

کتاب را بصورت فایل پی دی اف روی نت و البته روی سایت نواک خواهم گذاشت. دوستان اگر مایل بودند می توانند هرطور که خودشان میخواهند لینک کتاب را در صفحاتشان بگذارند. نظر بدهند و نقد کنند و حرف بزنند. این تنها راهی است که انگار باقی مانده.

اگر خواستید و فکر کردید دارید کتاب را از قفسه کتابخانه برمی دارید می توانید قیمتی را که دوست دارید به شماره حسابی که در خود کتاب داده شده بریزید.

دیگر حرفی نمانده. فرمان جنگنده‌ام دارد از دست‌هایم خارج می‌شود.

پونه ابدالی

یادداشت شهرنوش پارسی پور بر این کتاب در سایت رادیو زمانه

انگلستان شفابخش

خداحافظ تا نمی‌دانم کی...

2010-12-29T11:38:00.000-08:00

خسته‌ام،
می‌روم چایی بریزم و
تمام بافته‌هایم را یکی یکی بشکافم،
چه اهمیتی دارد
کشباف،
پایه‌ی ساده و دوبل.
می‌بافم
می‌شکافم
سه چهار پنج...
خسته‌ام،
می‌روم تمام عکس‌هایم را یکی یکی پاک کنم،
چه اهمیت دارد،
کادر،عمق میدان،فوکوس.
یک دو سه ...
چای سرد می‌شود و همه‌ی برنامه‌های تلوزیون ته می‌کشد،
شب به نیمه نمی‌رسد.
می‌بافم
می‌شکافم
پاک می‌کنم
و دخترک داستانم تمام وقت
بی‌صدا ایستاده است گوشه‌ایی
و نخ‌های شکافته شده‌ی کاموا را گوله می‌کند
خسته ام

خدانگهدار تا نمیدانم کی تا نمیدانم کجا
خدانگهدارتا همیشه تا روز قیامت
خدانگهدار

من و نیمه شب ومالیخولیا

2010-12-24T13:23:00.000-08:00

وقتی نگاهت می‌کنه و بهت می‌گه دلم برات تنگ شده بود یعنی اینکه بیا کنارم بشین بزار سفت بغلت کنم.

وقتی می‌گه دلم برات تنگ شده بود یعنی خوشحالم که الان پیش هم هستیم.

وقتی می‌گه دلم برات تنگ شده بود یعنی بیا با هم تلوزیون تماشا کنیم و پاهامونو دراز کنیم روی میز و چایی بخوریم.

وقتی می‌گه دلم برات تنگ شده بود یعنی کره بز دوستت دارم دیگه!

وقتی نگاهش نمی‌کنم و چیزی نمی‌گم یعنی یه جورایی دلخورم.

وقتی نگاهش نمی‌کنم و نمی‌گم که دلم براش تنگ شده بود یعنی تنهام نزار بیشتر از این،بمون کنارم.

وقتی نمی‌گم دلم براش تنگ شده بود یعنی عین یه صخره نوردی هستم که دستش لیز خورده و پاهاش سست شده و پرت شده و معلق مونده میون زمین و هوا،یعنی میدونم صخره نوردی سخته اما بزار دست‌هام جای مطمئنی قلاب بشه.

وقتی هیچی نمی‌گم و نگاهش نمی‌کنم یعنی این‌که حرف‌هات و کارات عین این سرعت گیرهای بی‌ربط وسط اتوبان یکهو حال آدمو می‌گیره.

وقتی نگاش نمی‌کنم و دستشو نمی‌گیرم یعنی کره خر بس که با خودم حرف زدم مالیخولیا گرفتم.

آخرین جوجه‌ی پاییز

2010-12-21T09:22:00.001-08:00

نه انگار،درست بشو نیست.هر به چندی دل وامونده‌امون نه با حرف که با سکوت هم میگیره،شما میگید لوس شده؟نشده.دل که بگیره،دل که بترسه از چیزی،دل که یکهو رها بشه و دیگه نشه جایی بندش کرد، حالا تو بگو لوس شده،فرقی نداره.مهم اینه که گرفته،مهم اینه که ترسیده،مهم اینه نباید میشده همه این چیزها و حالا شده.تو بگو لوس شده،بگو!هرچی دلت میخواد بگو.

همین میشه که تنگ غروب خیلی از روزها که دیگه عقلت قد نمیده چطوری تا شب پُرش کنی،میچسبی پشت این شیشه‌های هفده و چهارده اینچی،شک ندارم که ثابت شده بهم،آدم‌ها میخوان تنهاییشونو پشت این شیشه‌ها سر کنن تا بلکه یادشون بره اون خلا سیاه و عمیقو.یادشون بره اون تیک تیک لعنتی ساعتو،یادشون بره اصلن یادشون بره خیلی چیزهارو.

پشت این شیشه‌ها،همیشه هم همه چیز بروفق مراد نیست.پنجره‌ی خونه‌ی پدری نیست که بشینی به تماشای درخت‌های خزون گرفته‌اش.یا بی‌تاب باریدن برف باشی و چشم از آسمونش نگیری.این شیشه‌ها نه دلواپس بارونه دم عیده و نه حتی دلواپس چشم‌های تو که...

پاییز خوبی نبود امسال،بوی سرب میداد روزهاش.بی‌رمق و بی‌بته بود انگار،شبیه یه موجود که نمیدونی از کجا اومده و اصلن کیه.پاییز امسال شناسنامه نداشت.خاطره هم نداشت،اصلن یه جورهایی خالی بود،خیلی خالی.پاییز امسال،پاییز سال 1389 رفت که رفت.بی‌اونکه حتی یه ورق خاطره پررنگ،نارنجی و طلایی و خوش عطر ازش باقی بمونه.پاییز امسال رفت.مگه اومده بود اصلن؟

قصه‌ی ما دروغ بود

2010-12-13T01:33:00.000-08:00

یکی بود،یکی نبود،هوا نبود،بارون نبود،کلاغ نبود،آدم نبود،عشق نبود،اصلن نبود،هیچوقت نبود،خدا نبود،باد نبود،خنده نبود،درخت نبود،زمین نبود...
یکی بود
یکی هیچ وقت نبود...
قصه‌ی ما دروغ بود.

...

2010-12-11T02:25:00.000-08:00

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی
همت کن
و بگو ماهی‌ها
حوضشان بی‌آب است...
«سپهری»

تُهی از رویا

2010-12-08T02:52:00.000-08:00

افغان‌ها یک ضرب المثل دارند که می‌گوید:«نخ اگر پاره شود و دوباره گره بخورد کوتاه‌تر می‌شود.»
من اما اینطور فکرنمی‌کنم،اگربخواهی یکسرنخ را که تو باشی دائم به آن یکی سرش که طرف مقابل است گره بزنی یک جای کار می‌لنگد دیگر!به نظرم نخ اگرپاره شد دیگر شده،گره اگر بخورد به ضرب و زور دیگر همان نخ قبلی نیست. و هیچ نخ هزاربار گره خورده‌ای شبیه یک نخ راست و درست و ترتمیز نمیشود هیچ وقت.هیچ وقت.

مال «هوا»ست

2010-12-04T11:52:00.000-08:00

حالا همه چیز را ربط می‌دهیم به هوا.این خستگی و این بی حوصلگی و این دل دل کردن‌های بی‌موقع.شاید هم مال هوا باشد کسی چه میداند؟
حالا اگر چشممان قرمز باشد و گلویمان صاف نشود نه اینکه کسی فکر کند گریه کرده‌ایم یا بغض داریم می‌گویند مال هواست،شاید هم اینطور باشد،کسی چه می داند؟
حالا که عادت داریم عذر و بهانه‌ی هرچیزی را بیاندازیم گردن چیز دیگری خب سگ خور اینهم مال هواست،دیگر چه فرقی می کند؟

«نوشتن» برایم سخت شده. دیگر سکوتم نشانه‌ی رضایت نیست، تلخی این بغض را دائم با خودم اینور و آنور می‌کشم بی آنکه بتوانم راحت راه بروم و فکر کنم،جهنم!اینرا هم میگذاریم به حساب هوا. خودم اما می دانم که...نمیدانم؟

تلخ‌تر از زهر

2010-11-30T23:39:00.000-08:00

چه روزگار خجسته‌ایی!
اعدام و ترور
و این سربِ مدامِ در گلو.
کجاست مادر بزرگ
تا زیرلب بخواند:
غم برو شادی بیا
نکبت برو روزی بیا.

...

2010-11-30T05:54:00.001-08:00

آندریا:«سرزمین فلاکت بار سرزمینی است که قهرمانی نپرورد.»

گالیله:«نه آندریا،سرزمین فلاکت بار سرزمینی است که در آنجا نیاز به قهرمان باشد.»

برگرفته از نمایشنامه گالیله از برتولت برشت

این قصه برای نخوابیدن است*

2010-11-28T03:42:00.000-08:00

«مگر چند بار به دنیا آمده‌ایم
که اینهمه می‌میریم؟
...
بیهوده مشت به شیشه‌های این قطارمی‌کوبی!
بیهوده صدایت را
به آن‌سوی پنجره پرتاب می‌کنی
ما
بازیگران یک فیلم صامتیم.»

*تیتر و اشعار از گروس عبدالملکیان از مجموعه شعر «سطرها در تاریکی جا عوض می‌کنند»

به نام شمشیر و قلم

2010-11-21T10:40:00.000-08:00

«...دانایان گفته‌اند که هیچ چیز بزرگوارتر از قلم نیست که همه کارهای گذشته را بوی بازتوان آوردن و از جمله‌ی بزرگواری قلم آنست که ایزد تعالی بدان سوگند یاد کرده...»

«...و یکی از ملوک یونان گفت که :کارهای این جهان بدو چیز برپای است و یکی از این دو چیز بزیر آن دیگرست،و آن نیست الا شمشیر و قلم، و شمشیر بزیر قلم اندر است و هنر و مایه‌ی آموزندگان قلم است. ورای هر کسی از دور و نزدیک بوی توان دانستن و هر چند که مردم را آزمون روزگار باشد تا کتاب‌ها نخوانند خردمند نگردند زیرا که پیداست که ازین اندکی عمر چند تجربه توان کرد و نیز پدید است که چند یاد توان گرفتن...»

*دبیری و آداب دبیران- محمد غزالی

زهوار در رفته

2010-11-19T23:02:00.000-08:00

وقتی زهوار یه چیزایی در بره دیگه مشکل بشه باور کرد که همه چیز برگرده سرجای اولش.خسته شدم از این نکبتی که از سرو کول همه چیز داره بالا میره و من شبیه یه نظاره‌گری هستم که انگار هیچ کاری از دستش برنمیاد.خسته شدم از اینکه یکی یکی تمام تصوراتم تمام رویاهام تمام انرژی ام داره از دست‌هام پرمیزنه و میره بالا و بالاتر و بعد پودر میشه.اره،همه چیز داره پودر میشه و انگار از اول همینطور بوده و تو خبر نداشتی،خبر نداشتم که دنیا اینطوریه،توی رویای خودم بودم،همون دخترک صورتی پوش که توی کوچه لی لی بازی می‌کرد و دنیا براش همون چهارخونه‌های لی لی بود وپری مهربون داستان‌های سیندرلا...اما نه،همه چی داره ذره ذره خراب میشه،یه ابتذال ناجور، یه سمفونی هماهنگ در جهت نابودی،اره،وقتی زهوار یه چیزایی در بره دیگه مشکل بشه باور کرد که همه چیز برگرده سرجای اولش و من خسته تر از این حرف‌هام که بخوام حداقل کثافتی که دور و برم را گرفته تمیز کنم.

شب

2010-11-12T10:25:00.000-08:00

...
قصه که تمام می‌شود
آدم‌ها به کجا می‌روند...

*م.ش.لنگرودی*

----------------------------------
باغ تماشا

Quote

2010-11-09T11:32:00.000-08:00

The photograph itself does not interest me.I want only to capture a minute part of reality

Henri Cartier Bresson

جای بازی اینجاست

راز

پیشنهاداتی در شهر

2010-11-04T08:42:00.000-07:00

آخر هفته برای خیلی ها فرصتیه برای دور هم جمع شدن با دوستان گپ زدن و خستگی در کردن،فرصتی برای کتاب خواندن و فیلم دیدن و گالری رفتن،فرصت خوبی برای تنبلی کردن...وب‌گردی،وبلاگ نویسی...فرصتی برای همینجوری بودن،خوش خوشکی،حالا از وسط این خوش خوشکی های همینطوری من چند تا خبر و سایت و اینا بهتون معرفی می کند تا جنس آخر هفته اتون جور بشه:

1- فکر کردم شاید براتون جالب باشه بدونین که نامزدهای جایزه گلشیری معرفی شدند.
2-عکس خوب می‌خواهید ببینید: وان ایک-س...عالیه!
3-فردا افتتاحیه یه گالری عکسه در "گالری 6 " که نمایشگاهی است از عکس‌های "کاوه گلستان" ساعت 4 تا 7 اینهم آدرس:خیابان خردمند شمالی -کوچه 18-پلاک6-طبقه همکف
4-یه گالری عکس دیگه؟ خب ! این خوراک هفته‌ی دیگه است که باید بگم "رضا کیانیان" یه گالری عکس داره در گالری"ماه مهر" که بیست و یکم آبان افتتاحیه است.داستان‌های آقای کیانیان که تعریفی نداشت ببینیم عکس‌هاش چطوره...
5-اگه به سخنان کوتاه آدم‌های معروف علاقه دارید یه سایت جالب هست به این آدرس The Quotations Page که البته مشهوده که به زبان انگلیسیه.
6- دو تا عکس از کارهای خودم "دوستان" و "کوهستان آبی"
7-نمی‌دونم چقدر با "یاسوناری کاواباتا" آشنایی دارید.یه کتاب دارم ازش می‌خونم به اسم "خانه خوبرویان خفته" که برگزیده به عنوان بهترین رمان قرن ژاپن شده و برنده جایزه نوبل ادبیات.برای شخص من خوندن چنین داستان‌های عجیبی خیلی لذت بخشه و کلن من از نویسنده‌های ژاپنی خیلی خوشم میاد.سبک کارشون را دوست دارم.این کار ترجمه "رضا دادویی" است از انتشارات
سبزان.
8-یه کتاب خوب دیگه در زمینه هنرهای تجسمی و تاریخ هنر مدرن در اومده به اسم " شورشیان" اثر "لوردانا پارمزانی" ترجمه "مریم چهرگان و سمانه میرعابدی" انتشارات"موسسه فرهنگی پژوهشی چاپ و نشر نظر".اگر به تاریخ هنر معاصر علاقه دارید و حوصله خوندن مقاله ها و کتاب‌های مفصل را ندارید پیشنهاد میدم علی رغم قیمت بالای کتاب(8200) اونو بخرید.مختصر ومفیده.
9-خب اگه تاحالا رخت و لباس‌های زمستونیتونو از کمد در نیاوردین و جایگزین لباس گل منگولی‌های تابستونی نکردین اینهم میشه که جز برنامه های تفریحی باشه.بخصوص اگه بچه کوچیک توی خونه داشته باشید که چه کیفی میکنه وسط لباس ها جولان بده و هی نمک بریزه.

باران باران

2010-11-03T00:09:00.000-07:00

سرصبحی نیمه خواب و بیدارچشم‌هامو وا می‌کنم و نگاه می‌کنم به نورضعیفی که هر صبح از لابه‌لای پرده ها میزنه بیرون،معمولن می‌تونم از روی اون نور کمرنگ پیش بینی کنم که هوا ابریه یا خورشیدی،امروز که دیدم نور خاکستری رنگی اتاق را تاریک کرده با ذوق از جام پریدم و پرده‌هارو کشیدم،دیدم انگار یک حریر نرم سفید انداختن روی تن خیابون.صدای چک چک بارون که این چند روزه قطع نشده از روی شیرونی به گوش میرسه و من هرشب دارم با همین لالایی می‌خوابم و صبح‌ها با صدای خوش گنجیشکهایی که نمیدونم چند وقتی کجا بودن بیدار می‌شم.اهل تهران باشی و این بارون سر ذوقت نیاره؟ اهل این شهر دود زده‌ی بی‌بارون باشی و بعد با دیدن این مه نخوای بری زیر بارون قدم بزنی؟
حالا دارم فکرمی‌کنم توی این هوا چه چیزی از همه بیشتر میچسبه؟پیاده روی؟ عکاسی؟نوشتن یا خوندن؟سعی میکنم به این فکر نکنم که مامان داره الان یه لیست خرید مینویسه که بده دستم تا برم براش خرید کنم و حسابی ذوقم کور بشه.خودمو یعنی مشغول کردم به نوشتن و مثلن الان خیلی کار دارم اما امروز از اون روزهای تنبلی خوش خوشکی است که اصلن هم عذاب وجدان نمی‌گیرم از اینکه هیچ کاری نکنم...

کاش می‌توانستم خودم را به دورترین ستاره سنجاق کنم

2010-10-31T12:32:00.000-07:00

پشت پنجره می‌روم و به آسمان خیره می‌شوم،

فکر می‌کنم کاش می‌توانستم دستم را دراز کنم تا پوست شب را لمس کنم،اینطور که خنک است،اینطور که باد می‌آید،بوی باران می‌آورد.

پشت این کوه‌ها،پشت دماوند،دارد باران می‌بارد.گفته‌اند برف هم شاید.به نوک کوه‌ها که نگاه کنی سفیدی کمرنگی می‌بینی،زمستان در پیش است و این پاییز،تلخترین که نه،خالی‌ترین پاییزی است که دارد برایم می‌گذرد.

سردم می‌شود،پاهایم یخ می‌زند،حس می کنم روی یخ دارم راه می‌روم.سرما تیر می‌کشد لابه لای انگشت‌هایم.روی یخ که راه بروی از لحظه‌ی بعدت خبر نداری.ایستاده‌ایی هنوز یا افتاده‌ایی؟ درست مثل زندگی.شبیه همین پاییز خِنگِ سوت و کور.

پشت پنجره می‌ایستم و فکر می‌کنم کاش می‌توانستم خودم را به دورترین ستاره سنجاق کنم و دور شوم از این حس گنگ غریب که آزارم می‌دهد شب و روز.فکر می‌کنم کاش می‌توانستم دور شوم از آدم‌ها از آدم‌ها.

پشت پنجره می‌ایستم و می بینم که اینجا ایستاده‌ام.دور از ستاره و آسمان.

کاش می‌توانستم ...

پاییز
در خاک

همین امشب لعنتی...همین امشب!

2010-10-29T11:52:00.000-07:00

«وقتی در درطول هفته یا ماه از سرتا تهش را یا داری داستان می‌خوانی/می‌نویسی یا عکس می‌بینی/میگیری دیگر مرزی بین واقعیت و خیال برایت نمی‌ماند.شب‌ها خواب به چشم‌هایت نمی‌اید. اگر بخواهی به رویاهایت فکر کنی احساس خیانت می‌کنی به آدم‌های داستانت،اگر به داستانت که پس رویاهای خودت کجاست؟ همینطور نیم بند می‌شود که خواب از سرمی‌پرد و می‌روی سروقت آن قرص ریز سفید و در تاریکی و روبه آیینه به شبحت می‌گویی همین امشبه.همین امشب.بعد دوباره نیمه‌شب از خواب بلند می‌شوی کورمال کورمال چیزی روی کاغذ می‌نویسی و دوباره سرت را می‌گذاری روی بالشت و یک بالشت کوچک دیگر را سفت بغل می‌کنی و به خودت می‌گویی همین امشب بود.اره لعنتی همین امشب!

صبح که بیدار می‌شوی و توی حمام یک موی بلند مشکی می‌بینی که روی سرامیک سفید خودنمایی می‌کند فکری می‌شوی این موی مهتاب است(همان شخصیت جدید داستانت)یا شهاب(که مو ندارد) یا؟ موهای خودت که به زور به دوسانت می‌رسد و اگر هم بلند بود شکر خدا مشکی نبود.

همینطوری است که وقتی داری کف خانه را تی می‌کشی و میزها را گردگیری می‌کنی ناشرت زنگ می‌زند و می‌گوید این مجموعه هم «پَر». نمی‌فهمی که مجوز نگرفتنت را واقعی فرض کنی یا خیال؟تلفن را قطع می‌کنی و بی‌انکه لحظه‌ایی مکث کنی دوباره گردگیری می‌کنی.گردگیری میکنی لعنتی!

وقتی در طول هفته یا ماه از سرتاتهش را یا داری داستان می‌خوانی/می‌نویسی یا عکس می‌بینی/می‌گیری دیگر نمی‌دانی عکس چیزها را داری میبینی یا خودشان را؟ کدامشان اصل است بگو.واقعیت؟ یک چشمت را می‌بندی به خیال اینکه داری دقیق می‌شوی تا کادرببندی بعد می فهمی کلن چشم‌هایت را بسته‌ایی خیلی موقع‌ها.اره لعنتی بسته‌ایی!

فکرمیکنی با چشم بسته اگر گرد گیری کنی و نصفه شب ها کورمال چیزی بنویسی چه میشود؟ خوب است دیگر نه؟»

چندکتابی خواندم این روزها،ازهمه بهترش «سلاخ خانه شماره 5»از «ونه گات» ترجمه«ع.بهرامی» اگر نخوانده‌اید که پیشنهاد اولم هست.

«عروسک فرنگی» از «آلپادسس پدس» ترجمه «بهمن فرزانه»هم پیشنهاد دومم. هر دو هم رمان هستند.

اما «ویکنت دو نیم شده»از «ایتالو کالوینو» ترجمه«پرویز شهدی» هیچ جالب نبود بخصوص با آن پایان بندی ایدئولوژیکش.

«سومویی که نمی توانست گنده شود» از «امانوئل اشمیت» ترجمه«مهشید نونهالی» بیشتر به درد دختر-پسرهای پانزده ساله می خورد.

«یکی مثل همه» از «فیلیپ راث» ترجمه «پیمان خاکسار».بگذارید راستش را بگویم.هیچ خوشم نیامد. راستش خیلی‌ها ممکن است با من موافق نباشند اما ازآنجایی که از مرگ و میر و بدبختی و به خصوص مریضی و بیمارستان بیزارم نیمه رهایش کردم.آخر یکی از همان شب‌هایی بود که همه چیز داشت در هم می‌لولید.

اگر حوصله دارید و مهمتر وقت خواندن یک رمان سیصد صفحه‌ایی «دن کاسمورو» بدک نیست.تا صفحه 100 اول جذاب است و 100 صفحه بعدش هیچ اتفاقی نمی افتد و 100 آخرش داستان کمی میجنبد.دیگر با خودتان.اثر «ماشادو د آسیس» ترجمه «عبدلله کوثری».

پیشنهاد وطنی : دو کتاب از مجموعه کارهای «کارگاه نوواژ» در آمده از دوستان خوبم:

«ماجرای پیچیده یک اتفاق ساده»از «مرجان نعمت طاوسی» و «شبیه عطری در نسیم» از «رضیه انصاری». در دو سبک متفاوت.خواندنی.

«نافه » این ماه که اصلن نگو و نپرس.واو به واوش خواندنی است.دیر گفتم می دانم.

وقتتان را هم برای دیدن «شکلات داغ» به واسطه ی "نیکی کریمی" و "حمید فرخ نژاد" تلف نکنید.حیف از آن سوژه که هدر رفت.

«وقتی در درطول هفته یا ماه از سرتا تهش را یا داری داستان می‌خوانی/می‌نویسی یا عکس می‌بینی/میگیری...کم کم با چشم‌های بسته گردگیری می‌کنی ذهن خسته‌ات را وخستگی‌هایت را کورمال می‌نویسی.صبح بلند می‌شوی و بغض می‌کنی.ناشر زنگ می‌زند و بغض می‌کنی.عصرباران می‌بارد و بغض می‌کنی.شب خوابت نمی‌برد و بغض می‌کنی.راه می‌روی و بغض می‌کنی.داستان می‌نویسی وبغض می‌کنی.عکس می‌گیری و بغض می‌کنی...قرص سفید را بالا می‌اندازی و به خودت یا شبحت یا عکست میگویی همین امشب است لعنتی...همین امشب.»

سه نقطه یعنی همین

2010-10-15T08:45:00.000-07:00

بعضی راه‌ها توی زندگی جلوی پای آدم قرار می‌گیره که انگار باید تا ته تهش بری.
هرچقدر هم که بدونی اون آخرها،اون ته تها،چیزی دستتو نمی‌گیره.برات خوب نیست،بگو اصلن خیر نیست،صلاح نیست،قسمت نیست...اما باید بری.
باید بری که بعد از یک عمر،یک سال،دوسال،ده سال هی برای خودت دو دو تا چهارتا نکنی،هی نگی اگه اونطور می‌شد چی می‌شد،اگر می‌رفتم چی می‌شد.
هی خودتو سرزنش نکنی،بغض نکنی،قصه نبافی برای دلت،برای دردهات،برای غصه‌هات.
اگه بخواهی ته خطو ببینی باید جنم داشته باشی.زیاد.وگرنه وا دادی،موندی درجا.افتادی از پا.
اینه قصه‌ی زندگی بعضی آدم ها...

پاییز

2010-10-10T12:37:00.000-07:00

دلت که زخمی شده باشد چه فرق می‌کند چند ماه و چند سال گذشته باشد از آن،کافی است به یک اشاره دوباره سرباز کند زخم لاکردار.

اشاره از غیب می‌رسد اما،بی‌هوا،بی‌انصاف،بی‌واهمه.می‌زند توی خال.

حالا بگو خواب ببینی یا وقت پرسی‌زنی‌های مجازی‌ات باشد توی این کوچه پس کوچه‌های شلوغ.بگو با یک ترانه با یک عکس با یک خاطره.

زخم خوب نمی‌شود،کهنه می‌شود.

درد نمی‌کند اما جایش می‌ماند.

دل نمی‌کَند از تو،عادت می‌کنی به آن.

حسرت که به دلت بماند

چه فرق می‌کند یک سال و هفت سال و ده سال...

حالا هی رج بزن دلتنگی‌هایت را...

وقتی نوشتنم نمی‌اد

2010-10-04T23:20:00.000-07:00

کادر-عکس روز

2010-10-01T23:51:00.000-07:00

سه نقطه

آرامش
این عکس از سایت عکاسی حذف شد.بدون اجازه.

ماه «مهر»

2010-10-01T00:31:00.000-07:00

چیزی توی نگاهش می‌بینم گاهی
چیزی که
دلگرمم می‌کند...

نجواهای بی‌اجازه

2010-09-24T12:36:00.000-07:00

قبل از ماجرا

"من" نشسته توی ایستگاه اتوبوس در حال خواندن کتاب.منتظر لولو و فری.

لولو نیمه از پنجره ماشین آویزان.فری در حال چرخش فرمان اتوموبیل به سمت جدول.

روبوسی.

"ما" نشسته توی کافه پیاده رو، تاریک و خاک آلود، مشغول گوش کردن به آهنگ گنگی که دارد پخش می‌شود و بررسی وضعیت بهداشت کافه...اوهوم!

خانم روسری قرمز بلیط‌هایمان را می‌دهد. برای هرکداممان یک لیوان چای می آورد.مهمان کارگردان خانم "آزاده گنجه".

گفتگو بین من و لولو:

- اینهمه بازیگر توی یه تاکسی که جا نمی شه؟

لولو می‌گوید.

"مروارید خردمند"، "سونیا سنجری"،"مه رو صحرانورد"،"محمد ابراهیم عزیزی" به ترتیب حروف الفبا.

شانه بالا می اندازیم من و فری.چایمان را هم می‌زنیم.

من:

- لابد مجازیه.یه تاکسیه الکی.

- آهان! ون میارن.چقدر ما خنگیم.

فری مشغول شمردن صندلی های ون با انگشت‌هایش.نگاه می‌چرخانیم.بعضی‌ها با دختر روسری قرمز حرف می‌زنند.

من:

- اینها هم قراره با ما بیان؟

- اینجارو،طراح صحنه هم دارن.

بروشور را می‌گیرم.نه تنها طراح صحنه بلکه صدابردار.عکاس.مشارو.دستیار...

از تاریکی و سروصدای کافه خسته می‌شویم و بیرون می ایستیم.خانم روسری قرمز راهنماییمان می‌کند سرچهارراه .می‌گوید:

- یک پراید سبز میاد دنبالتون.

لولو غر می‌زند:

- حالا توی این تاریکی رنگ پرایدو از کجا تشخیص بدهیم.

یک خانم چادری نمی‌دانم از کجا پیدایش می‌شود تنگ دل من.گوشم را تیز می‌کنم به صحبت‌هایش با موبایل. چشم و ابرو می‌آیم برای لولو که با دیدن نور چراغ هر ماشین می گوید اینه؟
از خانم چادری فاصله می‌گیرم و به لولو می‌گویم لابد توی تاریکی ترسیده و چسبیده به ما که احساس امنیت کنه.

پراید ترسان لرزانی می آید،خاک و خلی عین کافه،سوار می‌شویم و خانم چادری تنگ دلمان می‌چپد توی تاکسی.می‌فهمیم تئاتر شروع شده...

بعد از ماجرا

منگ پیاده می‌شویم.لحظه‌ایی می‌ایستیم.ما بازیگر بودیم یا آنها؟ اینهایی که از کنارمان می‌گذرند چطور؟ کدام؟
سی دقیقه وقت بگذارید و تجربه‌اش کنید نمایش "نجواهای بی اجازه"* را.تجربه‌ی جدیدی است این روزها که می‌ارزد دیدنش.

پ.ن: دنبال ایمیل خانم کارگردان می‌گردم تا بابت این کار نو ازش تشکر کنم.

*"نجواهای بی اجازه" کارگردان"آزاده گنجه" برگزیده سیزدهمین جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی ایران.کارگاه خلاقیت شکسپیر

ضربدر قرمز

2010-09-24T04:20:00.000-07:00

به هوای اینکه اینجا می‌شود راحت و بی‌دردسر عکس گذاشت این صفحه را باز کردم.بعد از چند ماه همان اتفاقی افتاد که ظاهرا دیگر به آن عادت کردیم: استفاده از فیل - تر برای دیدن عکس‌ها.
به آرشیو اگر سری بزنید یکسری نوشته می‌بینید که تنها با دیدن عکس‌هایش معنی کامل خود را می رساند و حالا جای آن‌ تصاویر یک ضربدر کوچولوی قرمز است. لابد باید معنی جدیدی از ترکیب آن متن‌ها و ضربدرها برای خودمان بسازیم.خدا را چه دیدید شاید زد و جواب داد، فعلن که اوضاع قضا قورتکی است و می‌شود از ربط دادن چیزهای بی‌ربط به هم سرتوی سرها در آورد.
القصه...
از آن واقعه به بعد، عکس‌هایم را در صفحه‌ی دیگری به نام Usefilm می گذارم و لینکش را برای شما اینجا.

رنگین کمان

مرد صحرا

صندلی‌های سبز

و حالا فهمیدم که کوچکترین استعدادی برای اسم گذاری عکس‌هایم ندارم.عجب!

Christian Boltanski

2010-09-21T23:55:00.000-07:00

We are all so complicated, and then we die. We are a subject one day, with our vanities, our loves, our worries, and then one day, abruptly, we become nothing but an object, an absolutely disgusting pile of shit. We pass very quickly from one stage to the next. It's very bizarre. It will happen to all of us, and fairly soon too. We become an object you can handle like a stone, but a stone that was someone

Christian Boltanski

Tate Magazine

ماهِ آبستن

2010-09-12T22:35:00.000-07:00

روزهای کوتاه

شب‌های خنک

شهریورمردد

چه زود خاطره شد

تابستان هشتاد و نه

عکس

رو نوشت

2010-09-08T01:08:00.001-07:00

«تنها چیزی که در جهان هراس دارد،وضعیت متحجر است. وضع بی‌تحرک احتضار.و تنها چیزی که ارزش شادمانی دارد وضعی است که در آن نه تنها فرد،که کل جامعه،در حال مبارزه‌ای مدام،برای توجیه خودش است.مبارزه‌ای که به وساطت آن جامعه بتواند جوان شود و به اشکال زندگی جدیدی دست یابد.»

هگل

جراحتی در مسیر پدرسالاری

2010-09-02T12:40:00.000-07:00

نگاهی کوتاه به دوسریال تلویزیونی این شب‌ها :

"جراحت"*

یادتان می‌آید سکانس پایانی سریال "پدرسالار" که پدر بالای سفره نشست و همه را نشاند کنار دستش؟ که پدر قائله را ختم به خیر کرد و بچه‌ها دورش دوباره جمع شدند؟ که پدر ستون خانواده بود و راس خیمه و همه چیز دان؟ که همه سرآخر سرسپردند به خواسته‌اش، آشتی کردند. نشستند سر همان سفره؟

حالا چه اتفاقی افتاده است؟ " بزرگ" سریال " جراحت" چه کم داشته از پدر سالار آن سال‌ها که او هم تکیه‌گاه بوده و دانای کل خانواده؟ حالا چه شده که او اینطور بی قرار و درمانده تکیه بر دیوار، زانو به بغل گریه می‌کند؟ چیست که این میان از دست رفته؟ "بزرگ"‌ی که همه را به سامان رسانده؟ همه چشم به فرمانش داشته اند. که هنوز هم انگار چند خانواده چشم امیدشان به "بزرگ" است، اما نه، چیزی این میان هست که جایگاه آن بت همیشگی را در ذهن بیننده می‌شکند. این همان نکته ی جالب این سریال است.

این نسلی که حالا قد علم کرده و بی خیال دنیا و اطرافش بیخیال اعتقادات مذهبی‌اش حتی با یک عقد غیرثبتی تابو شکنی می‌کند، جلوی خانواده می‌ایستد، خودکشی می‌کند، عاشق و سرکش است، "بزرگ" را در خودش می کوبد.بزرگ را در درونش می‌شکند. بزرگ حالا دیگر در کار خودش هم مانده، حالاست که انگار می‌خواهد از پوسته‌ی همه چیز دانی خودش در بیاید و به فردیت برسد، حالاست که دیگر سررشته کار از دستش در رفته، حالاست که بقیه اعضای خانواده دیگر سرسپرده ی او نیستند و می خواهند "خودشان" باشند، بی حکم و فرمان، بی اذن و اجازه. اینجاست که لایه می‌شکند، این پوسته‌ها باز می شود،دیگر منجی و پدری در کار نیست، دیگر یک همه چیز دان نمی تواند حکم و دستور دهد و همه بی فکر و اندیشه قبول کنند. اینجا "پدرسالار" دیگر نمی تواند همه را دور یک سفره جمع کند که اگر هم به حکم سیاست گذاری صدا و سیما سکانس پایانی‌اش را با همه ی آب بندی بخواهند مثل همان سریال ببندند دیگر چیزی در ذهن بیننده عوض نمی‌شود. دیوارها فرو ریخته، فاصله ها را نمی‌شود با این آب بندی ها پر کرد که اصلن نمی‌شود دیگر.

دیگر " پدر همه چیز دان"‌ی در کار نیست، حکم از جمع به فرد رسیده، این فرد است که باید برای زندگی خودش تصمیم بگیرد. این "بزرگ" است که با همه‌ی بزرگی‌اش حالا باید سرخم کند،بپذیرد که آن سفره سال‌هاست جمع شده و این خبر تازه به گوش کارگردانان تلوزیونی رسیده انگار.

سریال‌های ایرانی این چند سال سعی زیادی کردند تا شخصیت‌های سیاه و سفید را به شخصیت های خاکستری بدل کنند، به همان انسان‌هایی که ما می بینیم در کنارمان،عاشق ،حسود، بدجنس،بی خیال، عصبانی، در کل یک "انسان" با همه ی ضعف‌هایش. اینجا هم انسان‌ها با همه ضعف‌هایشان نشان داده می شوند.

"انسی" هم مهربان هست و هم نیست، هم عاشق است هم نیست، جوری است که باید باشد، کم نمی آورد، حقش را می‌خواهد حتی اگر از دید خیلی‌ها اشتباه باشد،داد می‌زند، جلوی روی بقیه می‌ایستد، برای عشقش همه کار می‌کند، گریه می‌کند،می‌شکند،بدجنسی می‌کند.فارغ از جنسیتش یک انسان است با تمام ضعف‌هایش با تمام خوبی‌هایش با تمام هرآنچه باید باشد.

نقش "اکرم" و "امیرحافظ" اما در کل جالب است، نسل جدیدی که میان اینهمه گرفتاری و مصیبت می‌خواهد برود شمال تا آب وهوایی عوض کند،که سرخواسته‌اش تا پای جان ایستاده که فحش می دهد و کتک می‌زند و ابایی از چیزی ندارد،این شاید همان نسلی است که قد علم کرده و کمتر دیده شده است.کمتر نوشته شده است و شاید کمتر اجازه داده شده تا دیده شود.

فارغ از همه چیزهای خوب و بدی که سریال "جراحت" داد من دلیل اینهمه بی‌سلیقگی را در انتخاب اسامی نمی‌فهمم درست برخلاف سریال "در مسیر زاینده رود" که آدم کیف می‌کند از شنیدن آنهمه اسم زیبا و دیدن آنهمه منظره‌های بکر و ناب .

حالا از همینجا گریز می‌زنم به "بهزاد" سریال "در مسیر زاینده رود"* که انگار دوشادوش "بزرگ" در جراحت او هم دارد پوست می‌اندازد. "بهزاد" کشتی‌گیری که سال‌ها پیش پهلوان بوده و حالا نیست، ماسکی برصورت دارد توی کوچه و خیابان، با اخم‌های بهم پیوسته‎ی مردانه، با ابهت پهلوانی با تسبیح و انگشتر عقیق، کم حرف و مهربان، گوشه گیر و موقر. پهلوانی که تا پا توی چهاردیواری اتاقش می‌گذارد فرو می‌ریزد،ماسک می‌شکند.پهلوانی که زنش را طلاق داده،با پسرش اختلاف سلیقه دارد، پهلوانی که می‌خواهد همه چیز را آرام کند،گرفتاری ها را حل کند، بامتانت حل کند، او سنگ صبور پدر است، سنگ صبور خودش است، او سنگی است که شکاف برداشته. پهلوانی که حالا با نسل جدیدی روبروست که می خواهد از خودش قهرمان بسازد، معروفیت بخرد، هرکاری بکند برای خواسته اش. اما دارد فرو می ریزد.توی گود زورخانه مثل ابر بهار از داغی که دیده اشک می‌ریزد. توی کوچه پس کوچه‌های خاکی اصفهان کتک می‌خورد و نمی‌تواند از خودش دفاع کند. پهلوانی که دیگر پهلوانی‌اش را حتی برادرش هم وقعی نمی‌گذارد. اینجاست که باز هم پدرسالاری فرو می‌شکند، اینجاست که دو برادر " بزرگ در جراحت " و " بهزاد در مسیرزاینده رود" دارند ابهت گذشته را از دست می‌دهند که دیگراین قرن و این زمانه ،زمانه‌ی شاخ و شانه کشیدن و دستور دادن و یکه تازی نیست.دیگر زمانه‌ی اینکه کسی راس خیمه باشد و بقیه سرسپرده باشند گذشته و این را بزرگ و بهزاد دارند ذره ذره درک می کنند.

آنها با نسل جدید چشم توی چشم می‌شوند.نسلی که نمی‌خواهد آرزوهایش را بکُشد که نمی گذارد کسی آرزوهایش را پاره پاره کند. می‌خواهد بماند.تا پای جانش هم می‌ماند.

"در مسیر زاینده رود" با همه ی کم و کاستی هایش، زیبایی‌های اصفهان را خوب نشان داده، نماهای شهر اصفهان، نماهای پل‌ها و نقش جهان و مسجدشاه، آدم را سرشوق می‌آورد، لهجه‌های اصفهانی خیلی جاها خوب نیست و خیلی جاها هم خوب نشسته، شخصیت‌های پیچیده و دوست داشتنی که خاص مردم اصفهان است به خوبی نشان داده شده، اصطلاحات عامیانه بسیار عالی در متن دیالوگ ها آمده .انتخاب اسامی درست و دلنشین است و موسیقی تیتراژ پایانی از همان موسیقی‌هاست که چند سال دیگر هم اگر گوش بدهی یاد نگاه " ملک منصور" می افتی و یاد داغی که در سینه داشت.

شناسنامه:

جراحت:کارگردان «محمد مهدی عسگرپور» - نویسنده «سعید نعمت الله»

بازیگران: امین تارخ- آتنه فقیه نصیری – ثریا قاسمی – علی عمرانی...

در مسیرزاینده رود: کارگردان «حسن فتحی» - نویسنده «علیرضا نادری»

بازیگران:مهدی سلطانی – حسین محجوب – مسعود رایگان – محمد باقر بیگی...

خوش باوری سوم شخص محدود به ذهن

2010-08-27T06:19:00.000-07:00

نمی‌دانم کجای کار اشتباه کردم.بزنگاه یا پلات؟ میگویند حواست باید به بزنگاه باشد،شوخی که نیست.حواسم نبود.سربه هوایی را از بچه‌گی داشتم،از همان موقع که معلم ریاضیم می‌گفت ترکیبش خوب است مرده شور تجزیه‌اش را ببرند.که همیشه دو به علاوه دو آخر سرمیشد پنج.

مکان و زمانش هم لابد ایراد داشته،قمر در عقرب بوده یا ساعت نحس.تو بگو تمام داستان‌ها را همان موقع نوشتم که ساعت سعد نبود و نحس بود.که اصلن من ننوشتم.تو بگو حالا من دانای کل هم که می‌بودم اشکال کار از شخصیت پردازی بود.آخ که این شخصیت پردازی همیشه کار دست من داده،استاد می‌گوید با این روحیه بچه مثبتی داستان در نمی آید،می‌گوید که چه عرض کنم، چهارسالی است که دارد توی گوش من خوش خیال می‌خواند که قربانت بروم کمی پیاز داغ این شخصیت‌های مهربان و مثبت را کم و زیاد کن و کمی از این خوش باوری ذاتی‌ات کم .

هی پیش خودم می‌گفتم یکجای این مثل که از «هردست بدهی از همان دست پس می‌گیری» اشتباه است.تو بگو آن کسی که این مثل را برای اولین بار گفته هم یک ببویی توی مایه‌های من بوده.هی مهربان و بی شیله پیله نمی شود داستان درآورد از آب.که در نیامده لابد.نخیر.در نیامده. دانای کل که سرم را بخورد، محدود به ذهن سوم شخصم هم تگری زد.ای دل غافل.خوب شد لااقل آنقدر پس کله ام خورده بود که باورم نشود چیزی این میان قطعیت پیدا می‌کند.واویلا که اگر باور می‌کردم قطعیتی هست که همین نصفه نیمه فکر و خیال را هم الان پهن کرده بودم جلوی افتاب تا لواشک شود.خلاصه پلات را کج بگذاری تا ثریا کجکی می‌رود داستان.از من گفتن بود.نه به سوم شخص محدود به ذهنتان می‌توانید اطمینان کنید نه به دانای کل.کلن اعتماد نکنید باباجان.کمی رندی و سیاه کاری اگر در کارشخصیت‌هایتان نباشد کسی داستانتان را نمی‌خواند،باور نمی‌کند.نمی خرد.کتاب می ماند روی دستتان آنوقت می‌گویند خانه‌نشینی نویسنده از خوش‌خیالی است.یا بی تنبانی؟ خود دانید. بیخود که چاپلین خدابیامرز نگفته آخر همه چیز حقه بازی است.بله همینطوری هاست. خورده شیشه نداشته باشی کسی داستانت را نمی‌خواند.از من گفتن بود تنگ غروب جمعه‌ایی.

بودا نبودم

2010-08-26T10:08:00.000-07:00

تنها بودم
اما بودا نبودم
و نیلوفری ارغوانی
در سینه‌ی بلورینم نمی‌تپید.

در هر زندان دنیا
زندانی‌ی فراموش شده‌ای
و در هر گورستان جهان
عزیز به خاک سپرده‌ای داشتم

و تنها بودم
مثل ماه
که کوتاه‌تر از تنهایی من
دیواری نیافته بود.

« کبریت خیس - ع.صفاری»

پیامک صبحگاهی یا ساعتی برای دلبری نوشتاری

2010-08-22T00:03:00.000-07:00

بیدار می‌شوم از خواب. بین بیدار شدنم و از رختخواب بیرون آمدنم معمولن نیم ساعتی طول می‌کشد.از همان نیم ساعت‌ها که هی وول می‌خوری و هی بالشت را توی بغلت می‌گیری و هی از این دنده به آن دنده می ‌شوی و فکرهای قشنگ قشنگ هی رژه می‌روند توی سرت.انگار کن از واجبات است که صبح به صبح آوار می‌شوند روی سرم،شبیه بختک می‌افتند تخت ذهنم و حالا مگر می‌شود از شرشان خلاص شد؟ دیگر خسته شده ام از این بازی صبحگاهی.ولشان می‌کنم به امان خدا و می‌گذارم بتازند عین اسب اصیل ترکمن.گاهی هم البته،بصورت کاملن اتفاقی،فکر‌های خوبی هم می‌آیند سراغم،در حد حبه‌ی انگور.

بیرون می‌آیم از رختخواب،یکسری مناسک تکراری هست صبح به صبح که باید انجامش بدهی.بی فکر و ماشین وار انجامش می‌دهی.یکسری اما نه.می شود عادت خوشایندی که دوستش داری.که اولین لبخند صبحگاهی را روی لب‌هایت می آورد و مگر چه اشکالی دارد که صبح به صبح وقتی داری صورتت را می‌شویی یا مسواک می‌زنی یا موقع هم زدن چایی شیرین گوشت تیز باشد به زنگ اولین اس ام اس صبحگاهی.از جایت بپری وبا ذوق هر روزه که ازش چیزی هم کم نمی‌شود،بخوانیش و لبخند بزنی و فکر کنی کسی جایی به فکرت هست که اینطور سرصبحی دینگ دینگ...

دردسرتان ندهم که می‌خواستم امروز رفتار غیرکلیشه‌ایی داشته باشم و پیامک را به فارسی بنویسم و زودتر از اینکه چیزی دریافت کنم خودم پیش قدم بشوم برای فرستادن تو بگو «عاشقانه‌ ی صبحگاهی».

صبح ناشتا تمام کتاب های شعر را پخش و پلا کردم دور و برم و هی بگرد و هی بگرد و هی بگرد.یعنی بگو جمله‌ایی در حد و قواره‌ی رابطه‌ی ما دونفر که نه خیانت کار بودیم و نه عاشق و نه فارغ ونه قرار بود سرهمدیگر را تا خرخره کلاه بگذاریم بود؟ نخیرجانم.شعرا برای این نوع رابطه هنوز شعری نسروده اند.یعنی باید یک جای کار بلنگد که چیزی نوشته بشود.در صلح وصفا که عاشقانه نوشته نمی شود.می‌شود؟

دردسرتان ندهم حتی به فکر آن جملات اغواگرانه هم افتادم که جوانک‌ها برای هم می‌فرستند،از همان‌‌ها که می‌گویند زندگی چنین است و چنان است،با ترکیب بندی‌های عجیب که آدم را به فکر می‌اندازد لحظاتی و گاهی اثر هم می‌کند برای دلبری. اما نه، فایده نداشت،بهرحال فرقی هست بین من و آنها لابد که دست و دلم نمی رود برای فرستادن این جور جملات.
هی گشتم و گشتم،صبحانه را هم با همان فکر خوردم، ایمیل هایم راهم با همان فکر خواندم،قهوه ی ساعت یازده صبح را هم...که ای دل غافل ...دیدم نه خوانی آمده و نه خوانی رفته... ساعت دلبری نوشتاری من گذشته بود.
دیدم قلبم دارد بدجور می‌زند دیگر،یک بغض لوس و ننری هم آمده بود سراغم که حرصم می‌داد.همانطور بغض کرده و لوس گوشی تلفن را برداشتم و شماره اش را گرفتم...

چرخ چرخ

2010-08-16T22:22:00.001-07:00

دور دور
می‌چرخه
چرخ چرخ
می‌چرخه
این دایره‌ی معیوب
این تسلسل باطل
این نکبت زندگی

تندو

2010-07-31T00:09:00.000-07:00

به هرچیزی دست بزنی هیچ می‌شود.نترس،فقط بهتر است بیشتر از این جلو نروی،چیزی را ثبت نکنی،قراری نگذاری،عطری را بو نکشی، بهتر است از هیچ چیزی خاطره ایی نسازی،می‌دانی،چون به هرچیزی که دست بزنی، تنها بر بیهودگیش افزوده‌ایی و این تا آخر عمر یقه‌ات را می‌گیرد. چه کاری است به نگاه کسی عادت کردن ؟ چه اصراری است حتی برای خاطره سازی.هرچیزی هراتفاقی هر دیداری همان جایی پایان می‌پذیرد که شروع شده. اینطور فکر کن.در همان نقطه.اینطور بهتر است.شب ها راحتتر می‌شود خوابید.سنگدلی صفتی اکتسابی است،وقتی به قدر کفایت روحت سوهان خورد می‌فهمی که سنگدل بودن صفت منفی و سیاهی نیست،لااقل خیلی جاها کمکت می کند که بایستی. کمکت می‌کند که نبازی.عصایت می‌شود تا زمین نخوری. قرص بایست، سعی نکن چیزی را به خاطر بسپاری.اینطور بهتر است.

*تندو= تننده، عنکبوت(لغت نامه دهخدا)

رو نوشت

2010-07-28T04:47:00.000-07:00

«تامل در باب چیزها همان‌گونه که هستند،بدون خطا یا آشفتگی،بدون تغییر و تعویض
به خودی خود بسیار باشکوه‌تر از تفکر درباره نتیجه‌ی پس ازکشف شدنشان است.»

فرانسیس باکون.فیلسوف

...

2010-07-06T03:10:00.000-07:00

به اشتیاق اینکه باد
از گونه‌ی تو بگذره
لب ها‌ی بی ‌قرار من
به باد بوسه می زنه

آهنگ « ما» کاری مشترک از فرامرز اصلانی و شهرزاد سپانلو

Happy end

2010-06-27T00:49:00.000-07:00

کاش لااقل

یکی از آن

«هَپی اند» های هالیوودی

نصیب ما می‌شد.

ما به زودی سه نفر می شویم

2010-06-19T03:05:00.000-07:00

نوشته:

« ما به زودی سه نفر می شویم.»
از تیترش خوشم می آید.در همین چند کلمه چیزی را گفته که هرکسی جرات انجام دادنش را ندارد.چقدر طول می کشد لابد وچقدر سختی دارد ماجرا، نمی دانم.
سه نفر می شوند به زودی. برایش لایک می زنم می نویسم :خیلی خوشحالم از این خبر.یاد حامد می افتم و آن اس ام اس پدرانه اش: ری را در ساعت یازده و... در بیمارستان ...به دنیا آمد...درست همان روزی که دخترکش به این دنیا هدیه شد. یاد حامد می افتم و آن نوشته های شیرین پدرانه اش.
صحفه فیس بوک را بالا پایین می کنم،این صفحه ی سفید آبیه زشت که حالا جزیی شده از زندگی هرروزه امان، کسی است برای خودش، شخصیت دارد کلی.یک روز خنده به لبهایت می آورد و یک روز چنان حالت را می گیرد که نمی دانی از کجا خوردی.عصبانی هم می شوی از دستش، هی بعضی دوست هایت را آن زیرمیر ها مخفی می کنی تا قیافه اشان را نبینی و بعد از دوهفته دوباره همان ها را می آوری توی لیست سرجایشان تا هی نگاهشان کنی. خنده ات می گیرد از دست خودت که هنوز تکلیفت را با این «حضور محترم» فیس بوک مشخص نکرده ای. حضوری که هم نیش است وهم نوش . حضوری که گاهی چنگ می اندازد توی دلت.
روی عکسش کلیک می کنم، توی لیستم نیست،تعجب می کنم. برایش می نویسم:دخترجان تو که جز دوست های من بودی چرا غیبت زد؟ جوابم را که می دهد می بینم کنار عکسش یک قلب کوچک قرمز هست، برایش می نویسم: خوشحالم از این خبر.عکس داماد را که می بینم می فهمم چرا یکی دوسالی غیبش زده بود.داماد آشناست.زیاده از حد. برایش آرزوی خوشبختی می کنم. برای جفتشان. از صمیم قلبم.
انگار صفحه ی لخت و سفید فیس بوکم یکباره منفجر شده است از عکس نامزدی ها و عروسی ها .قبل از ماه رمضان است و قبل از گرماگرم مرداد. چه بهانه ایی بهتر از این برای شادی هاییی که اینطور صفحه ی سفید و آبی را رنگی کند .

بهاره که آن لاین می شود می گویم:

میم داره زن میگیره.

از خنده منفجر می شویم جفتمان.

می گوید:

اون که آخر هرهفته می خواست رژیم بگیره و تشکیل خانواده بده...

میخندم و میگویم :

ظاهرا هم رژیم گرفته هم تشکیل داده...

به شوخی میگوید:

دیدی لگد زدم به بخت خودم.

صدای خنده ام آنقدر بلند است که مادر با تعجب سرک می کشد توی اتاق و می گوید:

خل شدی دختر؟ تنهایی می خندی؟

بهاره میگوید:

منتظر باش که میانه ی تابستان می آیم.

قند توی دلم آب می شود وقتی این را می گوید.میگویم:

همین که فقط بنشینیم زیر باد کولر و با هم حرف بزنیم به اندازه ی تمام دنیا می ارزد برایم.

جفتمان ذوق زده ایم از تیتری که کاملیا نوشته توی صفحه اش:Tehran,here I come

فکر می کنم کاملیا که بیاید بساط عیش تکمیل است. از جایش که تکان نمی خورد هیچ،همه امان را دور هم جمع می کند، خاله خان باجی بازی در می اوریم،هی یاد گذشته و سال های هفتاد پنچ و شش و هفت می افتیم.چقدر غیبت کنیم و عکس بگیریم و عکس ببینیم.
بهارک همان موقع آن لاین می شود و سه نفری می رویم توی یک پنجره، کنفراسش می کنیم. شروع می شود، اول با کمی فحش و فحش کاری و بعد حرف از این در و آن در، غالب مواقع هم دری وری. بهشان می گویم عکس جدید واو را دیدم. شکلک های تعجب ردیف می شود توی پنجره.
چند سال گذشته؟ وقتی عکسش را دیدم ناخودآگاه دست کشیدم روی صفحه ی مونیتور. هیچ عوض نشده لعنتی! همان لبخند،همان چشم ها، همان طور لباس پوشیدن حتی. موهایش اما...بهارک می گوید: موهایش را صاف کرده؟ می گویم:نمی دونم فقط یه کاری کرده با موهاش.
کمی راجع به موهایش حرف می زنیم بحث را عوض می کنیم خیلی زود.اینطور بهتر است.
بعد بهارک خوابش می گیرد و بهاره باید برود دانشگاه و اینجا تازه عصر است، عصر تابستان که نمی دانم چطور سر کنمش. چراغ هایشان که خاموش می شود نشسته ام پای مونیتور و باز به صفحه ی سفید و آبی فیس بوک خیره مانده ام،فکر می کنم شاید منهم بتوانم بنویسم :ما به زودی سه نفر می شویم... هرچند برای چند هفته...

منطقه ممنوعه

2010-06-15T03:37:00.000-07:00

می پرسم:

حتما تا حالا استادیوم هم رفتی دیگه ؟

سرش را تکان می دهد که یعنی آره رفته.

فکر می کنم بپرسم که چه مزه ایی دارد؟ نمی پرسم.حرفم را میخورم.یعنی نداند که چقدر دلم میخواسته یک بار هم که شده آنجا باشم و مثل بقیه انسان ها جیغ و داد کنم برای تیم محبوبم.

شانه بالا می اندازم و از پنجره ماشین بیرون را نگاه می کنم

رقص پروانه ها با توپ

2010-06-13T11:49:00.000-07:00

میخواهم نمک این شب ها را زیاد کنم پای تلفن می گویم:

شرط بندی کنیم بازی امشبو؟

میگوید:

سرچی؟

می گویم:

یک شام خوب

میگوید:

قبول

پیمان از آن طرف اتاق داد میزند که آلمان استرالیا را سوراخ می کند امشب.من اما شرط بندی کرده ام روی برد استرالیا.راستش خیلی هم اعتقادی ندارم به شرطی که بسته ام.فقط می خواستم کاری کرده باشم مثلن، حرفی زده باشم که یعنی منهم فوتبال را می بینم و طبق قاعده ی همیشگی طرفدار آن تیم ضعیفه هستم همیشه چرا که دلم برایش می سوزد.اینرا نمی گویم بهش.نمی گذارم بفهمد که قوتبال را هم از روی دلسوزی برای تیم ضعیفه می بینم. نه اینکه فقط بخاطر همین باشد. فوتبال را می بینم چرا که هیجانش را دوست دارم و حس همذات پنداریش را گاهی با تیم برنده،گاهی با تیم بازنده.فوتبال خیلی موقع ها برایم شبیه زندگی میشود. دویدن و گل زدن.دویدن و گل خوردن.استراتژی،تمرین، زیرکی. آره، فوتبال را بخاطر همین هایش گاهی دوست دارم.یعنی همین روزهایی که همه تبش را دارند و آقایان سند لذت بردنش را ششدانگ زده اند به نام خودشان.حالا چه فرقی می کند که من هنوز نمی دانم آفساید چطوری هاست.یا اسم فلان بازیکن چیست. چه فرقی می کند؟ من فقط دلم خنک می شود مثلن وقتی قیافه بکهام را آنطور دماغ سوخته می بینم بعد از آن گل آبکی. همین که آن انگلیسی ها غرورشان یک بار هم که شده قاطی باقالی ها بشود کافی است. من با تماشاگرها گریه می کنم و می خندم.حالا چه فرقی می کند که سه پنج دو یا چهارسه سه یعنی چی جوری؟ برای من فرقی ندارد. برای من زیبایی آن تلاش برای رسیدن به هدف قشنگ است و خنده ی تماشاگران،برای من نه حرص و جوشی می ماند آخر بازی نه چیزی.حالا جام را هرکه برد برد.راستش هیچ فرقی به حالم نمی کند. همین که امشب هم کدامشان ببرند و یا فردا فرقی برایم ندارد. همین که بغضم بترکد با بازی کنانی که آنطور دویده اند و بعد باخته اند برایم کافی است که بدانم تلخی شکست را همه مردم زمین درک می کنند.

برای من فوتبال دیدن اینطوری هاست. همین که بعد از روشن شدن نورافکن های استادیوم سایه ی بازیکن ها چهارتایی می شود روی زمین سبز شبیه بال پروانه ها .

تعطیلات

2010-06-05T22:57:00.000-07:00

2010-05-30T01:58:00.000-07:00

رفتم

رفتی

رفت

پیشنهاد کتاب

2010-05-28T22:42:00.000-07:00

... فکر کردم چه دنیای احمقانه ایی.اصلا از ترک کردن آن ناراحت نخواهم شد...

« شبی عالی برای سفر به چین» از دیوید گیلمور ترجمه میچکا سرمدی انتشارات چشمه

طلا و مس

2010-05-25T22:10:00.000-07:00

«خوشبختی دیدن چیزهای کوچک است»

این را خانم پرستار به سید می گوید.دستی روی تنه ی درخت می کشد و از درخانه بیرون می رود.

«زهراسادات» قلب تپنده فیلم است. همانی که پا به پایش گریه می کنی. می خندی، درد می کشی. همانی که نبض زندگی سید است. آرام و عاشق. با نگاه های محجوبانه اش.با حسادت های دوست داشتنیش. جنگیدنش برای زندگی. گریه کردن هایش. خجالت کشیدن هایش...
زهراسادات سرشار از زندگی است. وقتی روی تخت بیمارستان دراز کشیده و پرهراس و محجوب به سید نگاه می کند ، بغض زندگی سید است. وقتی استکان چای از دست هایش می لغزد و روی زمین می افتد، امید زندگی سید است .او تار و پود همه ی هستی اشان است. همانی که سید رج به رج می بافد بلکه نگهش دارد.همان رنگ رنگی که با درس اخلاق سید یکی می شود. موسیقی زندگی سید می شود. روح زندگی می شود.جوانه می شود روی درخت.عشق می شود روی لب های سید.

برای زندگی های خالی از عشق و امید ما همین دو ساعت دل دل کردن با زهراسادات، بغض کردن با سید، رقصیدن با آیدا در فیلم طلا و مس* کافی است تا شاید کمی بیشتر به اطرافتمان نگاه کنیم.

*طلا و مس: کارگردان همایون اسعدیان

فکر کرده بود عاشقانه هایم مال اوست

2010-05-24T22:38:00.000-07:00

تنم را

به درختی پیوند خواهم زد.

درختی که

ریشه هایش را

سهمگین ترین طوفان

از جا

نخواهد کند

و شاخه هایش

با وزش

نرمه بادی

به هرجهت

نخواهد وزید

چهارم خرداد هشتاد و نه

برای برزخی ها

2010-05-24T03:49:00.001-07:00

هست احوالم خلاف همدگر
هریکی با هم مخالف در اثر
چون که هردم راه خود را می زنم
با دگر کس سازگاری چون کنم؟
موج لشکرهای احوالم ببین
هریکی با دیگری در جنگ و کین
می نگر در خود چنین جنگ گران
پس چه مشغولی به جنگ دیگران

« مولانا - مثنوی - دفتر ششم»

برای خرمشهر

2010-05-22T22:04:00.000-07:00

خرمشهر برای من فقط یک اسم نبوده. اسم یک شهر مثل کرمان یا یزد...خرمشهر برای منی که هنوز ندیدمش خاطره ی شروع زندگی مشترک پدر و مادرم بوده...تولد برادرهایم، پسرعموهایم....برایم خاطره ی جوانی پدرم بوده، خاطره ی بی کسی هایش. خاطره ی مادرم بوده از بازارهایش از گرمایش از تنهایی هایش. خاطره ی بچه گی های پیمان و پیام بوده. خاطره ی مغازه ی عمویم بوده که نابود شده...که زندگیشان شده بوده دو بقچه که گذاشتند پشت موتوری و الفرار.

خرمشهر را هموطنان من آزاد کردند. همان هایی که لابد روزی با پدر حرف می زدند، با عمو می خندیدند، توی کوچه پس کوچه های خاکشی اش زندگی می کردند. خرمشهر خاطره ی خون هموطنان من است. خرمشهر را آن ها نگه داشتند همان هایی که لابد روزی همبازی های کودکی پیمان و پیام بوده اند.

هنوزم حس خاصی دارم نسبت به «سوم خرداد» روزی که یادم می آید صدای آشنایی از رادیو گفت:

«هموطنان عزیز توجه فرمایید....خرمشهر آزاد شد...»
وهیچ کسی را نمی شناسم که با آهنگ معروف « ممدنبودی» اشک در چشم هایش حلقه نزند ...

*عکس هایی از خرمشهر 26 سال پس از جنگ

* لینک آهنگ ممد نبودی از کویتی پور

برای خرداد

2010-05-21T11:21:00.000-07:00

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

سخت نامنتظر

از بهار

حظ تماشایی نچشیدیم

که قفس

باغ را

پژمرده می کند...

«شاملو»

2010-05-20T00:08:00.000-07:00

« طلسم تنهایی ام را
باطل السحر
حضور تو هم
نشکست»

رفقای گرمابه و گلستان

2010-05-18T23:35:00.000-07:00

چه خوب که پیدایتان کردم.حالا مدت زیادی نیست که شده ایید رفیق گرمابه و گلستانم.تو و آن هدفون سفید کوچک که از سروکله ام آویزانید و آن دفترچه ی جلد گل گلی ورق کاهی.انگار اگر نباشید چیزی کم است در من. بهانه ها ی خوبی هستید برای زندگی،حتی مواقعی که خیلی کم حوصله ام، از همان مواقعی که در اتاقم می مانم بدون آنکه حتی کوچکترین کاری انجام بدهم.مات می مانم مثلن به میزم یا ورق های کاغذ.

این دفترکاغذ کاهی را هم دوست دارم، بیشتر از کیبوردم.البته کیبورد را هم دوست دارم.حالا که راجع به رفقا می نویسم حیف است از کیبوردم تعریف نکنم.اما صفحه کلید خوب است برای ساعت های جدی بودن.دفتر کاهی خوب است برای لم دادن و لوس شدن.هی ورق می زنی و هرجایش که دلت خواست می نویسی و هرچه دلت خواست می نویسی. با کیبورد نمی شود از این شوخی ها کرد.باید راست و حسینی بیایی و با یک دست خط مشخص بنویسی و تند و تند بگذری.برای همین دفترکاهی را ترجیح می دهم برای ساعت های «ولو»شدگی. شبیه همین عصرهای کش دار که هوا خنک می شود و گاهی خیابان ساکت.شبیه همین عصرهایی که فکر می کنی کاش می توانستی با کسی قدم بزنی توی همین کوچه پس کوچه های خلوت شهرک.خیلی هم راه دوری نه.همین کنارها .فقط راه بروی.لبخند بزنی،به صدای پرنده ها گوش بدهی، حرف های ساده بزنی، مثلن چقدر نمای فلان خانه را دوست داری یا نشانش بدهی بگویی :ببین، من از این کوچه من از این پیاده رو من از این خط عابر پیاده فلان خاطره را دارم.مدرسه ام اینجا بوده، اینجا رانندگی یاد گرفتم.اینجا خوردم زمین.اینجا عاشق شدم.اینجا گریه کردم.

با دوربینم که باشم همه ی این حرف ها را عکس می گیرم. توی همین پیاده رو های خلوت بن بست که راه می روم ،سرهمان چهارراه هایی که گریه کردم یا منتظر کسی بودم. با دوربینم حرف می زنم و به هدفونم گوش می دهم. خودم یک چیزهایی اضافه می کنم این وسط به دیالوگ های یکطرفه ام. کجایش را دیده اید گاهی میخندم.یاد خاطره ایی مثلن می افتم که با بهارک داشتم یا با لیدا.توی همین حیاط و توی همین کوچه ی سربالایی سبز.

رفقای خوبی شده اند این دوربین و آن هدفون. این کیبورد و این شبکه ی نت و آن دفترکاهی.

به فکرم افتاده آگهی دوست یابی بدهم در فیس بوک.درقطع جیبی.جا بشود توی دلم.همه جا با من باشد.یا دست کم بیشتر جاها.

2010-05-17T23:12:00.001-07:00

هنوز هیچ شاعری
برای حال امروز من
شعری نسروده.

و اردیبهشت پر می زند

2010-05-14T22:55:00.000-07:00

مردی لمیده پشت دیوار
با نیم دو جین کتاب و
یک لیوان چای.
آجر پشت آجر می چیند
با ملات خاطراتش.
من این سو
نشسته ام
واژه پشت واژه می چینم
جدول سودوکو حل می کنم
و شب ها
بی صدا
دائره المعارف دلبری می خوانم.

رخوت

2010-05-11T03:57:00.000-07:00

یه موقع هایی فکر می کردم میشه بعضی چیزهارو به اراده خودت تغییر بدی، انجام بدی یا جلوی یه اتفاقی را بگیری یا کاری را که دوست نداری انجام ندی لااقل . یه چیزی تو مایه های خواستن توانستن است و از این حرف ها.ببخشید از این خزعبلات. به عقیده من. فکر می کردم اگه اراده کنی مثلن فلان چیز انجام میشه یا نمیشه. حالا هرچی بیشتر می گذره به تعداد اتفاق هایی که می افته و من هیچ کاری، دقیقن «هیچ» کاری نمی تونم راجع بهشون انجام بدم اضافه میشه. عزیزت جلوی چشمت داره ذره ذره آب میشه و تو فقط نظاره گری ! دوست هات مریض می شن ، غصه می خورن، دارن نابود میشن ، تو نظاره گری! می ری نمایشگاه کتاب و با حسرت به غرفه اون ناشری که قرار بوده کتاب تورو روی سکوش بزاره و حالا نذاشته چون مجوز بهش ندادن نگاه می کنی و باز نظاره گری. کتابه داره خاک می خوره و معلوم نیست تو حتی سال دیگه دوست داشته باشی که اون کتاب در بیاد یا نه، فقط نظاره گری. داری توی همون نمایشگاه نکبتی با یه آشنا خوش و بش می کنی که حس می کنی یه چیزی یه جایی ایراد داره، بدنت و دست هات زودتر از مغزت به کار می افتن و می بینی داری یه غول پیکر کثافت را از خودت دور می کنی. آره تو نظاره گری. شب خوابیدی و صبح بلند میشی می بینی 5 نفر که برای مادرهاشون برای همسرهاشون برای پدرهاشون عزیز بودن سروته آویزون شدن. مُردن. تو نظاره گری!

نظاره گری لعنتی و هیچ کاری نمی تونی بکنی.هیچ کار.

یه جورهایی خنثی شدم. بی خیال نشدم اما. هنوز یه چیزی ته ذهنم وول وول می خوره گاهی اما کاریش ندارم. تفریح شده برام با آرزوهام بازی کردن و بعد رفتن اون آرزوها نوک قله قاف. گاهی شب ها فکر می کنم خب من چه آرزویی دارم واقعن؟ بعد که یکهو یه صفحه ی خالی و خاکستری میاد جلوی روم خنده ام می گیره. بعد فکر می کنم خب حالا به چی فکر کنم تا خوابم ببره؟ به روبه روم خیره می شم به کتابخونه ام. شانه ام را همون خوابیدنکی بالا می اندازم. به پهلو می خوابم. پلک می زنم. هدفونم را می گذارم و فکر می کنم این گوگوش در به در چقدر از صبح تاحالا توی گوش من خونده، می گم بابا بیکاری، «گریه کنی یا نکنی... حرف بزنی یا نزی» بزن دیگه لعنتی.گوشی را پرت می کنم وسط اتاق.

به خودم می گم به بچه گی هات فکر کن به دوران دانشگات به مسافرت هات.فایده نداره دخل حافظه بلند مدت را خیلی وقته آوردم. بعد یکهو یه لشگر یه سیاهی لشگر فکر معذب و ناجور و قروقاطی سرازیر می شه تو کله ام. میخوام بلند شم برم کتاب بخونم نمی زارن. می خوام برم پای کامپیوتر یکی را پیدا کنم لااقل باهاش چت کنم نصفه شبی نمی زارن. می خوام به چیزهای خوب فکر کنم اصلن پیدا نمی کنم. خلاصه سیاهی لشگره میاد و میاد و میاد. هوش از سرم می بره و فکر می کنم تخیلم توی چیزهای مزخرف و بد چقدر قویه یعنی اگه توی داستان هام هم می تونستم اینقدر دقیق مو را از ماست بکشم بیرون که ای ولله داشت. فکرها میاد و می یاد و به گریه ام می اندازه، می آید و حرصم میده.میاد و تا اون جایی که می تونه منو می چزونه. یکهو فکر می کنم چرا به این چیزها فکر می کنم؟ بعد با بدبختی از جام بلند میشم. می رم رو به روی میزآرایش،همونطور کورمال کورمال، دست می کشم و می دونم که کجا گذاشتمش. به خودم میگم ای خاک برسرت، اینهمه دوره ی یوگا و تنفس و مثبت اندیشی و فنگ شویی و کوفت و درد و زهرمار را گذروندی حالا باز یه قرص ریزه میزه ی سفید مفید که هیچ شکل و شمایل غلط اندازی هم نداره داره گولت می زنه. می اندازمش کف دستم، باز نگاش می کنم( ایراد نظرگاهی نگیرین.چراغ روشنه حالا) نخیر، یعنی یه قرص می تونه اینقدر وسوسه انگیز باشه؟ به خودم توی آینه نگاه می کنم و میگم همین یه شبه دیگه! و به « یک شب » های متمادی گذشته فکر می کنم.وفکر می کنم حتی نمی تونم برای خوابیدن خودم هم کاری بکنم.

چه رخوت خوبی داره این قرص کوچک...

دلم گرفته...دلم عجیب گرفته

2010-05-10T09:26:00.000-07:00

دلم گرفته

دلم عجیب گرفته است

و هیچ چیز،

نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه ی نارنج می شود خاموش،

نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست

نه هیچ چیز مرا ازهجوم خالی اطراف نمی رهاند

و فکر می کنم

که این ترنم موزون حزن تا به ابد

شنیده خواهد شد

سهراب سپهری

2010-05-09T01:15:00.000-07:00

Turkey-2009

دفترچه خاطرات

2010-05-06T03:55:00.000-07:00

...زیاد راه رفتم.زیاد موسیقی گوش دادم امروز. زیاد دویدم.از زیر کارهای مختلف در رفتم.از زیر کارهای جدی. عکست را دیروز گذاشتم توی کمد.دیدنش هیچ چیز خاصی در وجودم ایجاد نکرد.بیشتر احساس بی احساسی کردم.یک جور دور بودن.یک جور حس بد. لباس هایت را ریختم دور. یعنی همانطور که داشتم کمد را تمیز می کردم و مثلن شندره های پاره پوره را می ریختم توی کیسه، لباس هایت هم قاطی شد. بعد که کیسه زباله را بردم توی حیاط تا خاک های اضافی گلدان را جارو کنم و توی کیسه بریزم چند تا کرم هم قاطی لباس هایت شد.کرم ها را به احترام نوستالژِی کودکی نکشتم.شاید هم به احترام کرم بودنشان.آخر خیلی است که کرم گلدان باشی فقط و نه باغچه. ریختم توی همان کیسه ای که لباس هایت را ریخته بودم توش.فکر کردم کرم ها بالاخره راه خودشان را پیدا می کنند.آنقدرها هم کاری به کار من نداشتند فقط تا صدای جارو را می شنیدند که طرفشان می آمد تند و سریع گرد می شدند.ترسیده بودند انگار.خاک گلدان ها را عوض کردم و جابه جایشان کردم. یکی اشان انگار بچه زن بابا باشد کج و کوله شده بود منهم زیاد محلش نگذاشتم. اما به آن یکی که نمی دانم اسمش چیست و تا موقعی که تو بهش آب می دادی خوب گل می کرد بیشتر رسیدم .گلدانش بزرگتر شد و کرم هایش هم رفت قاطی لباس هایت.خاک روی کمدها و تلویزیون و میزها را گرفتم.بعد اسفند دود کردم.دودش را چرخاندم دور تخت خوابم. فنگ شویی اینطور می گوید.حالا اگر دقیق هم این را نگوید یک چیزی توی همین مایه ها می گوید.آنقدر دود در خانه راه انداختم که بعدش مجبور شدم تمام پنجره ها را باز کنم، آخر می دانی جریان هوا که راه بیفتد این انرژی های منفی هم می رود پی کارشان...

تهران

2010-05-04T21:57:00.000-07:00

تهران-شهرک غرب

میهن

2010-05-03T23:36:00.000-07:00

شهر من

2010-05-03T00:28:00.001-07:00

Tehran -1388

ضد روز مره گی

2010-05-02T02:57:00.000-07:00

نگاهش نمی کند

2010-05-01T00:43:00.000-07:00

آفتاب تازه درآمده بود. بعد از یک شب بارانی و خنک. پنجره ها را باز کرده بودند و پرده ها را کنار کشیده بودند. نور خورشید قد کشیده بود تا پایه ی تخت. روی ملحفه های چروک شده و درهم،سایه روشن شده بود تا روی پاتختی،نرسیده بود اما به قاب عکسشان.

مرد دکمه لباس هایش را جا به جا بسته بود.

زن روی تخت نشسته بود و نگاهش می کرد. به خنده گفت:

- حواست کجاست؟

و با دست اشاره کرد به پیرهن مرد که حالا کج روی تنش خوابیده بود.مرد دکمه ها را آرام باز کرد و گفت:

- یک جای دور

...

انتظار

2010-04-28T11:03:00.001-07:00

آدم ها حالت های مختلفی دارند وقتی پشت در اتاق عمل به انتظار نشسته اند. به اندازه ی تمام آدم های دنیا شکل های متفاوتی برای نشان دادن دل آشوبه هست. زن ها حرف می زنند و دعا می خوانند، آنهایی که کم حوصله ترند تسبیح می اندازند یا لب هایشان می جنبد و اگر تسبیح ندارند بندبند انگشت هایشان را فشار می دهند...به تعداد نیت هایی که کرده اند، یک دو سه و باز از سر. بعضی ها از توی کیفشان، لابه لای کیسه های در هم پیچیده شده، کشمش و میوه ی خشک شده در می آورند و به بغل دستی اشان تعارف می کنند. بیشتری ها سرتکان می دهند و همدلی می کنند، زن ها اینطورن، نه همه اشان، یکی اشان هم مثل من است که دارد تند و تند چیز می نویسدو هدفونش را گذاشته توی گوشش تا کسی به حرفش نگیرد.

مردها کمتر حرف می زنند. با انگشت هایشان بازی می کنند، راه می روند، گاهی استخوان های فکشان را می بینی که روی همدیگر سفت شده، عضله هایش ذوق ذوق می کند. مرد جوانی هم بود کنار پدر پیرش، بی پروا گریه می کرد. درست شبیه پسر بچه ها. پدرش با دست لرزان داشت از پرستار بخش پرونده ی آدمی را که دیگر نبود می گرفت. پدر خوددارتر بود اما مردجوان شانه هایش تکان می خورد و عرق روی پیشانی اش نشسته بود. سعی کردم نگاهش نکنم تا بغضم نترکد. همیشه از دیدن گریه کردن مردها بیشتر بغضم می گیرد تا زن ها.

دعا خواندن پشت در اتاق عمل مشترک تمام بیمارستان هاست.مرد و زن هم ندارد. آنها برای هم دعا می کنند،برای مریض خودشان بیشتر. من اما برای همه دعا نمی کنم.به نظرم « خدا همه را شفا دهد» یک حرف بیهوده است. توی دل خودم دعا می کنم. لب هایم نمی جنبد. بانوشتن دعا می کنم.با آهنگ داریوش دعا می کنم. برای من دعا کردن طور دیگری است. تظاهر هم نمی کنم که دلم برای تمام بیماران جهان می سوزد.واقعن اینطور نیست. دلم پیش بیمار خودم است که با اینکه عمل جراحی ساده ایی دارد اما باز باید چشم های آبیش را ببینم تا مطمئن بشوم از سالم بودنش.می شناسم دسته گل هایی را که بابت یک عمل ساده رفتند توی اتاق عمل وهیچ وقت برنگشتند. دلشوره ندارم. تند و تند دارم می نویسم. می روم توی بوفه بیمارستان وقهوه می خورم. هدفون توی گوشم هست و آهنگ گوش می دهم.از لیدی گاگا بگیر تا رضا یزدانی. خوب است آدم بیمارستان می اید آهنگ هایش متنوع باشد. لازم می شود گاهی.

دلم برای هومن تنگ می شود این طور مواقع. این جور مواقع که باید منتظر بمانی جایی برای کاری.آنهم منی که از انتظار بیزارم. هومن اگر باشد ساعت ها زودتر می گذرد. اگر پیمان هم باشد که دیگر بهتر، جفتشان که به هم بیفتند فکرت پاک از چیزهای بد خالی می شود. هومن اما معجزه می کند انگار، با آن آرامش همیشگی اش، با خاطرات مشترکمان، با حرف زدن راجع به روزمره گی های زندگی، چقدر خوب است اینطور حرف زدن. بی دغدغه و نگرانی. پیمان که بیاید بحث هایمان عوض می شود، برادر رویا باف من با ذهن پر از ایده های بکر که نمی دانم از کجا می آوردشان.

پشت در اتاق عمل اینطور است. کسی اگر پیشت باشد ساعت ها زودترمیگذرد، هومن و پیمان اگر باشند دوست داری عمل بیشتر طول بکشد. هومن همیشه هست این مواقع می دانم اگر خبر داشت حتی برای همین عمل کوچک هم خودش را می رساند. کمش آورده بودم امروز.

2010-04-24T09:04:00.001-07:00

...می دانی،ما شرقی هستیم.پیراهنی که از غرب رسیده به تن ما نمی خورد. ما باید پیراهن خودمان را بپوشیم.زن شرقی اگر ریشه اش نگندیده باشد می خواهد که به صدای پایی عادت کند...

نازلی - منیرو روانی پور

روزهای خوب

2010-04-23T10:01:00.000-07:00

بدون عنوان

2010-04-21T09:58:00.000-07:00

سیدنی-2010

پس و پیش...بی اسم وعدد

2010-04-18T05:25:00.000-07:00

*
کی بود؟ یادم نمی آید. پرده را مشت کرده بودم توی دست هایم و از پشت پنجره نگاهش می کردم که می رفت. می توانست برگردد و نگاهم کند. می توانست.اما این کار را نکرد. نفسم رها شد پشت پنجره.پنجره کدر شد.آهم اشک شد. ماند کنج دلم. ماندنی شد همیشه.

*
سرم را تکیه دادم به در چوبی. چشم هایم را بستم.صدای قدم هایش را می شنیدم. صدای چرخ های چمدان... دستگیره توی دست هایم مشت شده بود اینبار.دم دم های صبح بود.
*
دعوتش نکرده بودم که بیاید. نیامده بود که بماند. بی خداحافظی رفت. به درک.
*
کاسه آب را خالی کردم پشت سرش. دل و جانم انگار...
*
اسکله های بندرعباس، صبح بود و مه گرفته، کوچک بودم و جنگ بود و برادرم بود و باید می رفت... رفت.
*
بی اسم وعدد شده ام. بی تاریخ و دل گرفته.

روزهای آخر

2010-04-17T01:32:00.000-07:00

سیدنی

ضد روز مره گی

2010-04-14T17:16:00.000-07:00

Darling harbour-Sydney

...

2010-04-13T17:29:00.000-07:00

تعطیلات مدارس است و شهر مملو از بچه مدرسه ایی ها .
گوشه ی کافه ایی می بینی اشان که جمع شده اندو برای دوستشان تولد گرفته اند. گوشه ی دیگر در صف سینما ایستاده اند و پاپ کورن به دست منتظرند تا فیلم آلیس را ببینند یا لست سانگ1 ... دخترهای جوان و تازه بالغ، با پوست های صاف و سینه های تازه جوانه زده، شلوارک پوش و خوش خنده، توی مغازه ها راه می روند و سربه سر هم می گذارند، لباس ها را از روی رگال برمی دارند، جلوی آینه می ایستند، چین دامنی یا پلیسه ی کتی را روی بدنشان می خوابانند و به خودشان نگاه می کنند، دوستانشان نظر می دهند، غش غش می خندند و لباس را گذاشته نگذاشته سرجایش از مغازه می دوند بیرون...پسرک های نوبالغ دست های لاغر و استخوانیشان را می اندازند دور کمر دخترها و با هم بستنی لیس می زنند.و توی گوش هم پچ پچ می کنند...

این پسرک سبز پوش اما، تنها و ساکت کنار ساحل مَنلی2 ایستاده بود. از کنارش که رد شدم فکر کردم مگر کناره ی ساحل هم می شود ماهی گرفت؟ چهل دقیقه ایی شد تا رفتم ساحل را دور زدم و برگشتم و نشستم نزدیکش، همانطور ایستاده بود و با دقت به چوب ماهیگیریش خیره شده بود...آخر سر ماهی لغزانی گیر کرده بر قلاب، در حالی که پولک هایش زیر نور خورشید برق برق می زد سر از آب در آورد، من انگار بیشتر خوشحال شده بودم تا پسرک، پسرک اما خونسرد به ماهی که تاب می خورد از نخ نگاهی انداخت، با احتیاط دهن ماهی را از قلاب باز کرد،نگاهش کرد و بعد از چند ثانیه انداختش توی آب و بعد باز با همان دقت و سکوت قبل،ایستاده دوباره کناره ی آب، کرم دیگری به قلابش چسباند و نخ را انداخت توی دریا.

1-Last Song

2-Manly beach

عکس از خودم

تارونگا زوو- امید زندگی تا کجا

2010-04-12T18:33:00.000-07:00

«یک دوست برزیلی داشتم که وقتی راجع به فرهنگ کشورش صحبت می شد، می گفت : با اینکه مردم کشور فقیرند اما یک ضرب المثل داریم که می گوید حالا که نمی توانیم چیزی را تغییر بدهیم پس بهتر است خوشحال باشیم. خوشحال زندگی کنیم.

برای همین است که تقویم کشورشان سراسر پراست از اعیاد مذهبی و غیرمذهبی که مردم به هوای آن دور هم جمع بشنود و جشن بگیرند و گل بگویند و گل بشنوند.»

این را بخاطر این می گویم چرا که فکر می کنم « امیدزندگی» رابطه ی مستقیمی با فرهنگ کشورها دارد.

قربانش بروم، در کشور ما که از دهه ی پنجاه زن و مرد پاهایشان را دراز می کنند رو به قبله و منتظر فرشته ی مرگ هستند و همه چیز را با سن و سال می سنجند و اسیر این عددها و رقم ها شدند و هرکاری که می خواهند انجام بدهند اول توی ذهنشان به خودشان یادآوری می کنند که متولد چه سالی هستند و سریع ترمز دستی را می کشند و انجامش نمی دهند و اگر طرف مقابلشان هم بخواهد خلاف این مسیر را طی کند فوری و بدون اتلاف وقت بهش یاد آوری می کنند که « وا با این سن و سال؟؟»... این فرهنگ « مرده پرستی» و « مرگ اندیشی» چسبیده به روح و روانمان و ولمان هم نمی کند. حالا دیگر انگار مد شده که دائم ناله کنیم و خودمان را به هزار بیماری و سرطان و نفرین و طلسم بند کنیم برای خاطر اینکه بگوییم دیگر تا چهل و پنجاه را دوام نمی آوریم.

حتی انگار خجالت می کشیم حالا که سی ساله ایم یا چهل ساله در خلوت خودمان مثلن شصت و پنج سالگیمان را تصور کنیم و تصورمان نه یک آدم تنها و بدبخت گوشه ی خانه ی سالمندان که تصویر یک آدم سرپا و خوشحال باشد که مثلن دست همسرش را گرفته و دارد توی پارک بستنی می خورد یا با نوه هایش پیاده روی می کند...می دانم هیچ کداممان تصور دومی را نداریم...زیر لب دارید می گویید: با اینهمه مشکلات؟

می شناسم کسی را که با همین فرهنگ و با مشکلاتی که شایدبه مخیله هیچ کدامتان نمی رسد در همین کشور زندگی کرده و در هفتاد سالگی سرپاست و امید به زندگیش از من سی و سه ساله خیلی بیشتر است...از خودم خجالت می کشم وقتی به ذوقش برای ادامه زندگی نگاه می کنم...بگذریم.

همه ی این حرف ها و فکر ها و گاهی بغض ها از آن جایی به ذهنم آمدم که در « باغ و حش تارونگا»ی سیدنی، پیرزن ها و پیرمردهایی را دیدم که لنگ لنگان و عصازنان و با ویلچر، به باغ وحش آمده بودند و محو تماشای فیل ها و پلنگ ها و گوریل ها شده بودند.

خودم به شخصه باغ وحش رفتن را خیلی دوست دارم با اینکه اصلن نمی توانم با حیوانات ارتباط برقرار کنم اما انصافن این باغ و حش دیدنی و زیبا بود.

همیشه برایم دیدن بچه هایی که از سرو کول پدر و مادرهایشان بالا و پایین می روند و از ذوق دیدن حیوانات در پوست خود نمی گنجند و از خنده ریسه رفته اند لذت بخش است.اما اینبار دیدن این پیرمردها و پیرزن ها فکر دیگری را در من زنده کرد. چیزی به اسم « امید زندگی» که مدت ها فراموشش کرده بودم...

دوباره بگویم عکس ها ا زخودم؟ یعنی هربار باید همین را بگویم؟

2010-04-11T07:35:00.000-07:00

خنجر زدم خوب نشد

بل بل زدم جور نشد

تفریح می کنم . پس هستم

2010-04-08T16:54:00.000-07:00

میگم:

- منو ببرین استارباکس بابا من قهوه های استارباکسو دوست دارم.

چشم هاشون را گرد می کنن و با یه حالتی همچین مشمئز کننده میگن:

- اون که آمریکاییه.

می گم:

- مک دونالد هم می خوام بخورم . ما برندهای امریکایی نداریم توی ایران.

می گن:

Not a good excuse-

توی ترافیک گیر می کنن و یکی که بوق می زنه یا کجکی میره بلند می گن:

- حتمن ایرونیه

کنار ساحل اگه کسی آشغال روی زمین بندازه یا سیگارشو توی آب بندازه می گن:

- یا عربه یا ترکه

می گم:

- منظره های قشنگی دارین.

می گن:

- اینجا که چیزی نیست. باید فلان جارو ببینی.

می گم:

- می خوام برم خرید.

می گن:

- شاپینگ فقط شاپینگ های آمریکا

می گم:

- این چه آهنگ هایی که شماها گوش می دین.

می گن:

- اینجا سلیقه ی موسیقی اش با اروپا فرق داره.

می خندم و می گم:

- چاییدین اینجارو. دی جی هاتون که اونطوری. رادیوهاتون که اینطوری...مزخرفه.

می پرسن:

- نمی خوای بمونی؟

می گم: نه و حوصله بحث ندارم. می خوام برگردم و به کسی مربوط نیست. کشورم را دوست دارم و این توضیح نداره. احمقانه ترین کار دنیا اینه که بگی چرا کشورتو دوست داری...احمقانه را مطمئن می گم( بی توجه به جهان خاکستری.همچین یه جورایی بگی نگی سیاه و سفید می گم)

گفتن: باید پاتو از ایران بیرون بزاری بعد ببینی میخوای برگردی یا نه اونوقته که معلوم میشه چند مرده حلاجی. پامون را بیرون گذاشتیم چند ماهی هم زندگی کردیم. زن موندیم و برگشتیم.

گفتن: نه! باید برگردی و تفاوت هارو حس کنی اونوقت بگی.

برگشتم و تفاوت ها را حس کردم و خب . که چی؟

گفتن: حالا برو استرالیا رو ببین. سومین کشور چی چی جهان.دومین شهر چی چی جهان...دیدم . میخوام برگردم.

حالا می گن: خب برو دنبال ویزای آمریکات. حالا اونجارو هم ببین.

خنده ام می گیره از این حرف ها. من که می دونم چی میخوام. این بقیه ان که انگار نمی خوان خواسته ی منو قبول کنن. تفریح می کنم با این حرف ها و سوال جواب ها. تفریح می کنم پس هستم. توریستم پس هستم. پول خرج می کنم پس هستم. با پاسپورت ایرانیه جم هوری اس لام ی ویزای همه جای دنیا را دارم پس هستم.

گقتگو - دو - مادر

2010-04-07T16:40:00.000-07:00

مادر خانواده سرنگ را در می آورد از توی یخچال. می گذارد روی سینی. نگاه می کنم به سرنگ. شبیه سرنگ های انسولین باباست.فقط رنگ روکشش مشکی است.

می گوید:

- باید یه ساعتی بیرون باشه .

ایستاده ایم توی آشپزخانه، تلوزیون روشن است. لیدی گاگا و کنسرتش. فیل و بچه فیلش. اخبار از دنیا بی خبرش.

می گوید:

- هفت سال اول که آمده بودیم اینجا خیلی سخت بود. خیلی غصه خوردم.

خیلی اش را کشیده می گوید. یک « پونه جان» هم پشت بندش می گوید که بند دلم را پاره می کند. می گوید:

- آنقدر که شب و روز نداشتم. فکر مادر و خواهرهایم. فکر بچه ها. فکر زندگیم بعد از آنهمه سال...

بغض می کند. فکر می کنم هفت سال یعنی چند روز؟ هفت سال غصه خوردن یعنی چقدر؟ می گوید:

- اونقدری غصه دار بودم که مریض شدم. ام اس گرفتم.حالا باید این آمپول ها رو یک روز درمیون بزنم.

راه نفسم بند می آید. دستش را توی هوا تکان می دهد و می خندد. وقتی می خندد چین های ریز دور چشم هایش بیشتر می شود. می گوید:

- بی خود بود اونهمه غصه و گریه زاری. حالا همه چیز خوبه.

دیشب که آمده بود توی اتاق ما، وقتی من و مو فرفری با پیژامه های صورتی امان دراز کشیده بودیم روی تخت، سرهایمان را بهم چسبانده بودیم و ریز ریز می خندیدیم ، گریه کرد. سر دخترک موفرفری را گرفت توی دست هایش و بغضش را رها کرد لابه لای موهایش. باهمان چشم های سرخ برگشت به من گفت:

- اون اوایل فکر می کردم دخترک بدون تو دوام نیاره. همش فکر می کردم زنده می مونه یعنی؟

می گوید:

- خدا شاهده.

زنده مانده ایم همه. یکی با «ام اس» یکی با «ترس» یکی با «چه کنم چه کنم» یکی « دلتنگ» یکی« دنیا رو بیخیال» یک طورهایی زنده مانده ایم همه. حالا که همه چیز خوبست.

می پرسم:

- حالا این آمپول ها را کجای بدنتان می زنید؟

دست می کشد روی شکمش. یاد سرنگ های انسولین بابا می افتم و پوست تنش که کبود است و هیچ جای سالمی دیگر نمانده برایش. دلم یک طوری می شود. دلم طوری میشود که دوست ندارم. نفسم سخت سخت بالا می آید. همیشه همینطور است.

می گوید:

- باز خدارا شکر که دوا درمون اینجا راحت و بی دردسره. همه چیز گیر میاد.

فکر می کنم چقدر ناراحتم که مریض است. فکر می کنم چقدر خوشحالم که بیماریش کنترل شده. فکر می کنم هفت سال غصه خوردن کم نیست. فکر می کنم خوب است حالا که به نظر همگی اشان خوشحال می آیند.فکر می کنم یعنی می ارزد به اینهمه سختی؟

از در خانه بیرون می زنم. راه می روم و فکر می کنم. فکر می کنم و راه می روم. دیگر شنیدن صدای محیط برایم مهم نیست. هدفونم را می گذارم توی گوشم و آهنگ های گلچین خودم را گوش می دهم.

اقیانوس تار

2010-04-06T23:05:00.000-07:00

فکر می کنم چقدر خوب است من نباید رانندگی کنم. حالا می توانم به هوای دیدن طبیعت بکر وزیبای اینجا رویم را برگردانم طرف پنجره . اشک هایم چه راحت و بی هوا روی صورتم سر می خورند این روزها.چقدر زیادند این اشک ها. چقدر زیاد است این بغض .چرا تمام نمی شود این دلتنگی؟
می فهمد و به روی خودش نمی آورد می دانم. می گوید : وقتی برگردی زندگیم چقدر خسته کننده خواهد شد... می گویم: فکرش را نکن.
فکرش را می کنیم هر دو و کاری از دستمان برنمی آید.
می فهمم وقتی می گوید : زندگیم چقدر خسته کنده می شود. یعنی چه...می دانم وقتی یکی چند هفته ایی کنارت باشد و بعد یکهو نباشد جای خالیش چقدر بزرگ است چقدر تلخ است چقدر خالی است.
تلخی نبودن کسی را خوب درک کرده ام این سال ها... نبودن دخترک موفرفری را بیشتر از همه ... تمام این سال ها...
فکر می کنم چقدر خوب است که رانندگی نمی کنم و رویم را برمی گردانم طرف پنجره تا دریا را نگاه کنم . اقیانوس آرام چقدر تار است این روزها...

یادگاری

2010-04-06T03:34:00.000-07:00

دوست می داشتند همدیگر را ... روزی

قبرستانی در جنوب سیدنی

بی بهانه

2010-04-03T16:50:00.000-07:00

آنقدری بمان که دوستم داری...بی بهانه

*عکس: Blue Mountain-Australia

گوشه ی دنج

2010-04-02T05:39:00.000-07:00

یک کافه- رستوران در منطقه ی «Went worth falls» سیدنی. کتاب های دست ودوم را هم می توانستی همانجا بخوانی هم بخری
بنشینی با دوستانت و گپی بزنی و چیزی بخوری...گوشه ی خلوت و دنج

گفتگو - یک - صبحانه

2010-03-31T16:35:00.000-07:00

اعضا خانواده هرکدام با زنگ های مختلف موبایل که از شب قبل کوک کرده اند ساعت شش تا هفت از خواب می پرند. زنگ ساعت بغل دستی من آهنگ عربی است. هر روز صبح ساعت شش با ریتم عربی نیم متر از جایم می پرم و بعد دستم را می گذارم زیر سرم و بغل دستی را می بینم که تند و تند دارد آماده می شود و مثل همیشه اول می پرسد: دیشب خواب چی دیدی؟
و قبل از آنکه من چیزی بگویم تند و تند خوابی را که دیده برایم تعریف می کند. میانه اش دائم دارد غر می زند که نمی خواهد سرکار برود و قبل از اینکه از اتاق بیرون برود جوری نگاهم می کند که یعنی میای با من صبحانه بخوری؟
همانطور خواب آلو با پیژامه صورتی می روم توی آشپزخانه. اعضا خانواده هرکدام تکه کاغذی به دست، یک چشم به تلوزیون و یک چشم به عدد و رقم آن کاغذها که هر روز در صندوق پستی می افتد و باید بابتش جایی لابد پولی بدهند، صبحانه می خورند.
از من می پرسند صبحانه چه می خورم. می گویم : همان نون و پنیر. هر کدام چیزی می گویند که من آخر سر نمی فهمم چیست. بغل دستیم می گوید: خسته نشدی از این نون و پنیر. برادر کوچکش می گوید: شنیدم دیگر نون تنوری نیست توی تهران. آن یکی پنیر فیلادلفیا را می گذارد روی میز و می گوید: از اینها توی ایران هست؟
بغل دستی ام می گوید: سی ساله داری نون و پینر می خوری؟ ها بورینگ* پونه جان.
اخبار تلوزیون راجع به کنسرت لیدd گاگا است و همان بچه فیلی که بهتان گفتم. ها بورینگ این برنامه های تلوزیونشون...توی دلم می گویم ای لیدی گاگا جان مادرت دست ازسراین جماعت بردار...

*How boring

بومیان استرالیا

2010-03-29T19:43:00.000-07:00

بومیان استرالیا همان « آبورجینی» ها هستند که قصه ی تلخ زندگیشان بارها خوراک فیلم سازان هالیودی بوده است.حالا کنار بندر دارلینگ می نشینند و ساز می زنند و پول در می آورند . اسم سازشان «دیجیریدو» است.

برای اطلاعات بیشتر در مورد ساکنان بومی استرالیا به لینک زیر بروید:

ویکی پدیا

نسل ربوده شده

این مقایسه ی نابرابر

2010-03-29T00:43:00.000-07:00

چه بی رحمانه به تماشا نشسته اید، قضاوت می کنید، راحت حرف می زنید و زندگی ها را با هم مقایسه می کنید. مقایسه می کنید و به خودتان می بالید که اینجای جهانید و ترافیک اینجای جهان کمتر است از آنجایی که من زندگی می کنم.اینجایی که وسعتش دست کم شش برابر و یا شاید بیشتر است از آنجا.

می گویید هوایش عالی است و مقایسه می کنید اینجا را که تنها چهارمیلیون نفر جمعیت دارد با آنجا که شش برابر کوچکتر است و جمعیتش چهارده میلیون نفر است. چه کار ساده ایی است که خود کم بینی اتان را اینجا فریاد بکشید و وقتی پشت چراغ قرمز ایستاده اید بگویید ایران اگه بود لابد ...

« ایران اگه بود ...» اول همه ی جملات مقایسه ایی شما می آید. چه راحت ایران را مقایسه می کنید با کشوری که مرز خاکی با هیچ کجای دنیا ندارد. کشوری که تنها دو جنگ اول ودوم جهانی را پشت سر انگلستان ایستاده. می گذاریدش کنار کشوری که چهارراه پرمصیبت جهان بوده و هر که از هرکجا که می خواسته رد بشود شمشیرش را کشیده روی صورتش.

مقایسه می کنید چون که درمانده شده اید، چون که باور ندارید خودتان را. چون که باور ندارید این تفاوت ها را، اینجا نیمکره ی جنوبی جهان است، کوچکترین قاره ی جهان. سیدنی بزرگترین شهر این قاره است، با پوشش گیاهی متفاوت با بندرگاهی که از مراکز مهم تجارت جهان است، با هوایی معتدل. نه پادشاهانی به خود دیده نه جنگی، نه مردمش طعم تلخ سرکوب را کشیده اند نه صدای سوت موشکی از بالای سر بچه هایشان گذشته. نه تو را به خاطر لباست ماخذه کرده اند نه برای عشق ورزی زندانیت.

اینجا سیدنی است که تاریخش به چند صد سال می رسد و شانس آورده که تنها مستعمره ی یک کشور درست و درمان شده . اینجا سیدنی است و تیتر یک اخبارش به دنیا آمدن بچه فیل باغ وحش است. اینجا سیدنی است.

سیدنی، با چمن زارهای سبز و درخت های اکالیپتوسش، با طوطی های پرسروصدا ورنگارنگش. با خیابان های خط کشی شده و مقررات سفت و سخت پلیسش.

« ایران اگه بود...» را اگر از اول جمله هایتان بردارید، آنوقت درد « خود کوچک بینی » اتان درمان می شود. اگر بفهمید که اینجا « سیدنی » است و آنجا « تهران» دیگر حرفی برای گفتن نمی ماند.

من نه از ده آمده ام و نه از کره ی دیگر. من از « تهران» آمده ام. پایتخت یک کشور در یک جای دنیا که روزگاری وطن شما ها بوده است . شماهایی که اینجایید دست بردارید از این مقایسه هایتان که بغض می کنند از شنیدنش آدم هایی مثل من که هنوز دلشان می خواهد همانجایی زندگی کنند که شماها نخواسته اید.

پ.ن: حالا می دانم می آیید و اینجا را می خوانیدو می گویید: پونه جان این اکسکیوز خوبی نبود برای اینکه موقعیت ایران راتوجیه کنی...

و این دخترک مو فرفری تنها

2010-03-22T16:50:00.000-07:00

فکر کن دوازده سال از ایران مهمانی نداشته باشی که همخانه ات بشود، توی اتاق هایت راه برود،برایت چای بریزد، لباس هایت را که این ور و آنور ریخته ایی برایت مرتب کند...فکر کن دوازده سال مهمانی نداشته ایی که از ایران بیاید،برایت آجیل و نبات و سوهان بیاورد،برایت لباسی بیاورد که رویش نوشته باشد ساخت ایران...دوازده سال رختخواب هایت بوی تن کس دیگری را غیر از خودت نگرفته باشد...دوازده سال کسی نبوده که وقتی در را باز می کنی سرک بکشد و در آغوشت بگیرد،برایت از روزش بگوید برایت از موسیقی مورد علاقه اش بگذارد، کنارت دراز بکشد و برایت از رویاهاش بگوید...دوازده سال خیلی است فقط یک عدد نیست،زندگی است

حالا من مانده ام و دلم و این دخترک مو فرفری که شبها وقتی به خانه می آید زنگ در را می زند تا من در را برایش باز کنم تا چند دقیقه ایی همانطور محکم بغلم کند نگاهم کند و بگوید:تو اینجایی؟ باورم نمی شود

مانده ام اینجا و نمی دانم با خودم و دلم و این دخترک تنها چه کنم

* عکس ها از خودم